Showing posts with label absdf. Show all posts
Showing posts with label absdf. Show all posts

Monday, March 7, 2011

တပ္ေပါင္းစုမ်ားကို ေလ့လာျခင္း

တပ္ေပါင္းစုမ်ားကို ေလ့လာျခင္း
ထြန္းေအာင္ေက်ာ္

တပ္ေပါင္းစုႀကီးဖြဲ႕ၿပီး ၎တပ္ေပါင္းစုထဲမွ တပ္ေပါင္းစုေလး ထပ္ဖြဲ႕ၿပီးထားျခင္းသည္ ထိေရာက္မႈထက္ လုပ္ငန္း႐ႈပ္ေထြးမႈ၊ အုပ္စုဖြဲ႕မႈ လုပ္ရပ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားစြာ ျမင္ရမည္ျဖစ္သည္။ ေတာ္လွန္ေရးစကားျဖင့္ ေျပာလွ်င္ အိမ္ႀကီးထဲတြင္ အိမ္ငယ္ေဆာက္သည့္ သေဘာ၊ မလုပ္သင့္သည့္ သေဘာဟု ျမင္သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး စစ္ကြ်န္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္ရန္အတြက္ ျပည္သူမ်ား၊ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕အစည္းမ်ား ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ား ပူးေပါင္း၍ တပ္ေပါင္းစုမ်ားဖြဲ႕ၿပီးရင္း ဖြဲ႕ျခင္း ျဖင့္ ဒီမိုကေရစီ ရရွိမလာဘဲ တပ္ေပါင္းစုမ်ားသာ မႈိလိုေပါက္လာခဲ့သည္ကို ဘာလုပ္သင့္သလဲဆိုသည့္ ေဆာင္းပါးတြင္ ေဖၚျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။

တခ်ဳိ႕က တပ္ေပါင္းစုတခုတည္း ျဖစ္သည္ကို လိုလားပါသည္၊ သို႔ရာတြင္မျဖစ္ႏိုင္၊ ဘယ္သူကမွ သူတို႔ တပ္ေပါင္းစုမ်ားကို ဖ်က္လိမ့္မည္မဟုတ္ဟု ေစာဒကတက္ၾကသည္။ ျဖစ္ေစခ်င္သည္၊ သို႔ရာတြင္ မျဖစ္ႏုိင္ဟု လက္ေလ်ာ့ခ်င္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တပ္ေပါင္းစု မႈိလိုေပါက္ေနသည့္ ဇစ္ျမစ္ကို တင္ျပ၍ ထိုတပ္ေပါင္းစုမ်ားကို ဘယ္သို႔ ခ်ဳံ႕ပစ္ႏိုင္သည္ကို တင္ျပေဆြးေႏြးရန္ ဤေဆာင္းပါးကို ေရးသားလိုက္ပါသည္။

လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမတြင္ NDF (National Democratic Front) အမ်ဳိးသား ဒီမိုကရက္တစ္တပ္ေပါင္းစုကို ေမလ ၁၂ ရက္ေန႔၊ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္တြင္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္း (၉) ဖြဲ႕ျဖင့္ ဖြဲဲ႕စည္းခဲ့ၿပီး ဥကၠ႒အျဖစ္ ပဒိုေစာဘသင္စိန္၊ ဒုဥကၠ႒အျဖစ္ ခိုင္စိုး၊ ႏုိင္ေအာင္၊ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ဇင္က်ဳံးႏွင့္ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ (၁၂) ဦးျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။

NDF အဖြဲ႕ဝင္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားမွာ

(၁) ရခိုင္လြတ္ေျမာက္ေရးပါတီ (ALP) Arakan Liberation Party

(၂) ခ်င္းအမ်ဳိးသားတပ္ဦး (CNF) Chin National Front

(၃) လားဟူဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး (LDF) Lahu Democratic Front

(၄) ပေလာင္ျပည္နယ္လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဦး (PSLF) Pa Laung State Liberation Font

(၅) ပအို႔ဝ္ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕ (PPLO) Pao People Liberation Organization

(၆) ဝအမ်ဳိးသားအဖြဲ႕ (WNO) Wa National Organization

(၇) မြန္ျပည္သစ္ပါတီ (NMSP) New Mon State Party

(၈) ကယန္းျပည္သစ္လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ (KNLP) Kayan Newland Party

(၉) ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအ႐ုံး (KNU) Karen National Union တို႔ ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကရကစ္တစ္ မဟာမိတ္အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (မဒ.မခ) Democratic Alliance of Burma (DAB) ကို ရွစ္ေလးလုံး အေရးအခင္းၿပီး မဒတ (NDF) မွ ႀကီးမႉး၍ ေတာတြင္းသို႔ ထြက္လာၾကေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို စုစည္းကူညီ၍ ေက်ာင္းသား ညီလာခံႀကီးကို ႏိုဝင္ဘာလ (၁) ရက္ေန႔ မွစ၍ ၅ ရက္တိုင္တိုင္ က်င္းပျပဳလုပ္ေပးခဲ့ပါသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ႏိုဝင္ဘာလ ၅ ရက္၊ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံလုံးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး (All Burma Student’s Democratic Front (ABSDF) ကို ေမြးဖြားခဲ့ပါသည္။ ABSDF ေပၚေပါက္လာျခင္းႏွင့္ ၎ေက်ာင္းသားအင္အားစုမ်ား NDF ႏွင့္ ေပါင္းစပ္ႏိုင္ရန္အတြက္ ABSDF ဖြဲ႕ၿပီး ဆယ့္သုံးရက္အၾကာတြင္ ေရေက်ာ္ (ခရက္ေဒး)စခန္း၌ ႏုိဝင္ဘာလ ၁၈ ရက္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ NDF ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ ABSDF ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး ဦးစီးေကာ္မီတီ (CRDB) ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ Over Sea Burmese Liberation Front (OBLF), Over Sea Karen Organization အေဝးေရာက္ ကရင္အစည္းအ႐ုံး (OKO), All Burma Young Monk Union ျမန္မာႏုိင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ရဟန္းပ်ဳိမ်ား သမဂၢ (ABYMU), People’s Liberation Front ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဦး (PLF), People’s Patriotic Party ျပည္သူ႔ျပည္ခ်စ္ပါတီ (PPP), Muslim Liberation Organization Burma ျမန္မာႏုိင္ငံ မြတ္စလင္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕(MLOB), All Burma Muslim Union (ABMU), General Strike Committee (GSE) တို႔ျဖင့္ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုိုကရက္တစ္မဟာမိတ္အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (မဒမခ) ကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၾကပါသည္။

DAB သည္ NDF ကို ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕၊ ျမန္မာဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ား, ရဟန္းပ်ဳိအဖြဲ႕စသည့္အဖြဲ႕ (၁၀) ဖြဲ႕ ထပ္ေပါင္း၍ ျဖစ္လာသည့္ ပိုမိုႀကီးမားသည့္ တပ္ေပါင္းစုျဖစ္လာေသာ္လည္း မူလ တပ္ေပါင္းစုNDF သည္ ရွိၿမဲရွိေနခဲ့သည္။

လြတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား နယ္စပ္သို႔ ထြက္ေျပးလာၾကၿပီးအေနာက္ NCGUB ဖြဲ႕စည္းၿပီးသည့္အခါ NLD အဖြဲ႕ဝင္မ်ားလည္း တသဲသဲ ထြက္လာခဲ့ၾကသျဖင့္ NLD (LA) ကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့ျပန္ပါသည္။ လႊတ္ေတာ္အမတ္မင္းမ်ား NCGUB ဖြဲ႕ၿပီး ေနာက္ႏွစ္အေတာ္ၾကာတြင္ ထပ္ထြက္လာၾကရာ၌ တိုင္းရင္းသားပါတီမွ အမတ္မ်ားပါ ပါဝင္လာခဲ့ၿပီး အမတ္ဦးေရ (၃၀) ေက်ာ္ခန္႔ ရွိလာခဲ့သျဖင့္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအဖြဲ႕ကို ဖြဲ႕စည္းၾကျပန္သည္။

DAB တြင္ NLD (LA) ပါတီက မဝင္ဘဲႏွင့္ ေဒါက္ေလးေထာက္စံနစ္ကို ေႂကြးေၾကာ္ၾကၿပီး NCUB ကို ဖြဲ႕စည္းၾကျပန္သည္။ NCUB တြင္ NDF, DAB, MPU ႏွင့္ NLD (LA) တို႔ ပါဝင္သည္။

ေနာက္ပိုင္း DAB တြင္ ဝင္လာခဲ့သည္ အဖြဲ႕ဝင္သစ္မ်ားမွာ-

(၁) ျပည္သူ႔တိုးတက္ေရးပါတီ (People Progressive Front) PPF

(၂) ျပည္သူ႔ကာကြယ္ေရးတပ္ (People’s Defense Force) PDF

(၃) လူ႔ေဘာင္သစ္ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ (Democratic Party for New Society) DPNS

(၄) ရခိုင္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ (Democratic Party of Arakan) DPA

(၅) ရခိုင္အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (Arakan League for Democracy) ALD

(၆) နာဂအမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (Naga NLD)

(၇) ၿမိတ္ထားဝယ္ ညီညြတ္ေရးတပ္ဦး (MDUF)

(၈) ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအင္အားစု (NDD)

(၉) ျမန္မာႏိုင္ငံအလုပ္သမားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (FTUB) တို႔ျဖစ္သည္။

DAB တြင္ စုစုေပါင္းအဖြဲ႕ဝင္ (၂၅) ဖြဲ႕ ရွိလာခဲ့သည္။ ပထမေတြ႕ျမင္သည့္အခ်က္မွာ တိုင္းရင္းသား ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား လူ႔ေဘာင္သစ္ ပါတီတို႔ DAB တြင္ အဖြဲ႕ဝင္ အျဖစ္ ဝင္ၾကေသာ္လည္း NLD ပါတီ လြက္ေျမာက္နယ္ေျမမွာ မဝင္ဘဲ သီးသန္႔ ရပ္တည္ေနျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္မရွိ ျဖစ္ေနသည္။ အခြင့္ထူး ခံယူထားသည္ဟု ျပတ္သားစြာျမင္သည္။ ပါတီႀကီးသည္ ငယ္သည္မရွိ၊ တန္းတူအခြင့္အေရး ရွိရမည္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဝင္ႏုိင္ထားသည့္ ပါတီျဖစ္သည့္အတြက္ ေတာတြင္းေရာက္သည့္အခါ တပ္ေပါင္းစုထဲသို႔ မဝင္ဘဲ သီးျခားရပ္ၿပီး NCUB ဖြဲသည့္အခါ ေဒါက္တိုက္ႀကီး တခုအျဖစ္ ပါဝင္သည္မွာ အၾကည့္ရဆိုးလွပါသည္။ မျဖစ္သင့္ပါ၊ ဒါကတခ်က္။

NCUB ဖြဲ႕စည္းျခင္း အေျခခံအင္အားစုမ်ား-

NCUB= DAB+ NLD (LA)+ MPU ကို ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။

NDF တြင္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ (၉) ဖြဲ႕ရွိသည္။

DAB= NDF (၉) ဖဲြ႕+ ၁၈ ဖြဲ႕= ၂၇ ဖြဲ႕

NCUB= NDF(၉) ဖဲြ႕ + ၁၈ ဖြဲ႕+ NLD (LA) + MUP= ၂၉ ဖြဲ႕ရွိသည္။

ေနာက္ဆုံး ေပၚေပါက္လာတဲ့ တပ္ေပါင္းစုကေတာ့ ေဘာ္ခ်က္ဖို႔ လုပ္ထားသည့္ တပ္ေပါင္းဟု ျမင္ပါသည္။ ေနာက္ဆုံးေပၚ 7 Alliances ဆိုသည္မွာ-

NCUB+ NCGUB+ ENC+ WLB+ FDB+ NYF+ SYCB အဖြဲ႕မ်ား ေပါင္းထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဟိတ္ဟန္ထုတ္ထားေသာ္လည္း အႏွစ္သာရမွာ NCUB အား (၆) ဖြဲ႕ႏွင့္ ထပ္ေပါင္းထားျခင္းျဖစ္သျဖင့္ NCUB ထက္ ပိုမိုႀကီးသေယာင္ ထင္ရေပသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာလွ်င္ NCGUB သည္ NCUB တြင္ ပါဝင္သည့္ MPU မွ ဖြဲ႕စည္းေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ NCUB အဝန္းအဝိုင္းတြင္းပင္ ရွိသည္။ ထို႔အျပင္ ENC သည္ ဟန္ေညာင္ေ႐ႊမွ ဦးစီးၿပီး ဥေရာပမွ ေထာက္ပံ့ေငြျဖင့္ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ ထူေထာင္ခဲ့ေသာ အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္သည္။ ENC တြင္ ပါဝင္ေသာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားသည္ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ား (NDF)၏ လက္ခြဲအဖြဲ႕မ်ားျဖင့္ ပါဝင္ဖြဲ႕စည္းထားျခင္းျဖစ္သည္။

တခ်ဳိ႕ ျပည္ပေရာက္ တိုင္းရင္းသားမ်ာကို ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ၿပီး တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕မ်ား ဖြဲ႕ခိုင္းျခင္းျဖင့္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုအားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳသေယာင္ ဟန္ျပထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အမွန္စင္စစ္ ENC သည္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႕ႏွင့္ ျပည္ပေရာက္တိုင္းရင္းသား ပညာတတ္မ်ားကို တိုင္းရင္းသားအမည္ခံ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအျဖစ္ ေငြေပးစည္း႐ုံး ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ အဖြဲ႕သက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ ENC အဖြဲ႕ဝင္မ်ား၏ နာမည္ကို ၾကည့္လွ်င္ပင္ အႀကံအဖန္ ေငြရွိ၍ ဖြဲ႕စည္းထားေၾကာင္း ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္သည္။ Arakan National Council, Chin National Council, Kachin National Organization, Karen State Coordinating Body, Karenni State Coordinating Body, Mon State Coordinating Body, Shan State Representative Council ဆိုသည့္ နံမည္မ်ားသည္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိး အမည္သာ ကြဲသြားၿပီး အဖြဲ႕အစည္းမ်ား ပုံသ႑ာန္အမည္ကအစ ဆင္တူ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္သည္။

ဟန္ေညာင္ေ႐ႊက ေငြထုပ္ပိုက္၍ (ENC) ႀကီးၾကပ္စီစဥ္ ခ်ထားဖြဲ႕စည္းေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ Women’s League of Burma သည္လည္း တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီးမွ အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို ဖြဲ႕စည္းေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဥပမာ KNU အဖြဲ႕အစည္းမွ KWO သည္ ပင္မ KNU အဖြဲ႕ခြဲပင္ျဖစ္သည္။ WLB အဖြဲ႕ဝင္အမ်ားစုမွာ တိုင္းရင္းသား ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ားမွ အမ်ဳိးသမီးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ WLB အေနႏွင့္ DAB သို႔ဝင္သင့္သည္။

FDB Forum for Democracy in Burma (FDB) သည္ ABFSU- FAC, ABSDF, BWU, DPNS, NDD, PDF, YCOWA ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရွားသူ ပုဂၢလိကမ်ား ပါဝင္သည္ဟု ဆိုထားပါသည္။ FDBသည္ အဖြဲ႕မဟုတ္ ဖိုရမ္ျဖစ္သည္္။ FDB ဖိုရမ္တြင္ တက္ေရာက္သူမ်ားသည္ DAB အဖြဲ႕ဝင္အမ်ားစု ျဖစ္သည္ကို ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။ ဖိုရမ္ကို အဖြဲ႕အမည္ခံ၍ 7 Alliance အဖြဲ႕ထဲ ထည့္ထားျခင္းသည္ ႐ိုးသားျခင္းမရွိဟု ျမင္သည္။

တပ္ေပါင္းစုႀကီးဖြဲ႕ၿပီး ၎တပ္ေပါင္းစုထဲမွ တပ္ေပါင္းစုေလး ထပ္ဖြဲ႕ၿပီးထားျခင္းသည္ ထိေရာက္မႈထက္ လုပ္ငန္း႐ႈပ္ေထြးမႈ၊ အုပ္စုဖြဲ႕မႈ လုပ္ရပ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားစြာ ျမင္ရမည္ျဖစ္သည္။ ေတာ္လွန္ေရးစကားျဖင့္ ေျပာလွ်င္ အိမ္ႀကီးထဲတြင္ အိမ္ငယ္ေဆာက္သည့္သေဘာ၊ မလုပ္သင့္သည့္ သေဘာဟုျမင္သည္။

တပ္ေပါင္းစု တစုတည္း ဘာေၾကာင့္ မလုပ္ႏိုင္သနည္း? တပ္ေပါင္းစုအတြင္းမွာ ငါတို႔အုပ္စုဖြဲ႕၍ လူလယ္က်ရန္လား? တပ္ေပါင္းစုကို ညီညြတ္စြာ ဝိုင္းဝန္းလုပ္ေဆာင္ရင္း ညီညြတ္ေရး တည္ေဆာက္ရန္လား? ေမးၾကဘို႔ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီ။ FDB သည္ လူလယ္က်ၿပီး တပ္ေပါင္းစုႀကီးကို အားနည္းေစရန္ ဦးတည္ထားသည္ဟု သုံးသပ္သည္။ ညီညြတ္ေရးကို ေရွး႐ႈေသာ လုပ္ရပ္မဟုတ္ဟု ျမင္သည္။ အားလုံးတြဲလုပ္ၾကဘုိ႔ထက္ အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီး ခြဲလုပ္ဘို႔ ကိုယ့္ျမင္းကိုယ္စိုင္းၾကဘို႔ စီစဥ္လုပ္ေဆာင္မႈဟု ျမင္သည္။

FDB ကို ဦးေဆာင္ေနသူမွာ NDD ျဖစ္သည္။ NDD ကိုၾကည့္လွ်င္ ABSDF မွ ခြဲထြက္၍ တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ကို ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္သည္။ ABSDF ၏ ဦးေဆာင္မႈ ဗဟိုေကာ္မီတီ တခုလုံးနီးပါး ႏႈတ္ထြက္၍ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို မယုံၾကည္ေတာ့ဟု စြန္႔လႊတ္ထူေထာင္ခဲ့ေသာ အဖြဲ႕ျဖစ္သည္။ ABSDF ကို ဦးေဆာင္ေနေသာ ဗဟိုေကာ္မီတီ တခုလုံးက NDD အသြင္ေျပာင္းၿပီး ရဲေဘာ္မ်ားကို ငါတို႔ေနာက္မလိုက္ရင္ မင္းတို႔ ၆ လခံရင္ ကံေကာင္းဟု ခြဲထြက္သြားသည့္သူမ်ား ျဖစ္သည္။

ABSDF ကို သံေယာဇဥ္ထားဘို႔ မဆိုထားႏွင့္ ABSDF အဖြဲ႕အစည္းႀကီး ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္းကို အဓိက လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္မွာ NDD ပင္ ျဖစ္သည္။ ABSDF အဖြဲ႕အစည္း ေခါင္းေဆာင္မ်ားဘဝမွ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို မယုံၾကည္၍ ထြက္သြားၿပီး တစင္ေထာင္ျခင္းကို မေျပာလိုပါ။ အစကတည္းက လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို ယုံၾကည္၍ ဝင္လာၾကသူမ်ား မဟုတ္ျခင္းကို ၎တို႔လုပ္ရပ္က သက္ေသျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။

ဆိုးဝါးသည္က ABSDF အတြက္ ရရွိထားသည့္ ႐ုံးသုံးပစၥည္း Computer မ်ားကအစ၊ အဆုံးသယ္ယူဘုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သံလြင္စခန္း တပ္ရင္းမႉး သိန္းဆန္း ယေန႔ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕တြင္ ရွိေနပါေသးသည္။ သိန္းဆန္းမွ တယ္လီဖုန္းဆက္ အကူအညီေတာင္းသျဖင့္ ထိုကိစၥကို လုံးဝလက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း အင္တာနက္မွ ေရးသား ကန္႔ကြက္ခဲ့သျဖင့္ Computer တဝက္ ခြဲယူသြားခဲ့ျခင္း ခံခဲ့ရပါသည္။

အမွန္စင္စစ္ ABSDF အတြက္ ေပးထားေသာ ပစၥည္းမ်ားသည္ NDD ႏွင့္ လုံးဝ မဆိုင္ပါ။ ထို NDD သည္ FDB ကို ဦးေဆာင္ၿပီး တပ္ေပါင္းစုထဲတြင္ ေနာက္ထပ္ တပ္ေပါင္းစုတခု ထပ္ဖြဲ႕ျခင္းသည္ ေစတနာမွန္ မမွန္ စဥ္းစားဘို႔လိုေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ပါသည္။

လူငယ္အဖြဲ႕အစည္းမ်ား ပါဝင္ေသာ Youth လူငယ္ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးပြဲ ဖိုရမ္ကိုလည္း အဖြဲ႕အစည္းတခု အသြင္အျဖစ္ FDB ထဲတြင္ ထည့္သြင္းထားခဲ့သည္။ သတိမထားမိပါက အဖြဲ႕အစည္းမ်ားသဖြယ္ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိသည္။ အဓိကပညာျပခ်က္မွာ တပ္ေပါင္းစုထဲတြင္ အုပ္စုဖြဲ႕ခ်ယ္လွယ္ႏုိင္ရန္ ရည္႐ြယ္၍ ႏုိင္ငံေရးအရ အျမတ္ထုတ္ရန္ မ႐ိုးသားေသာ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈပင္ျဖစ္သည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ 7 Alliance သည္ Proposal ႏိုင္ငံေရးအတြက္ တီထြင္ဖန္တီးခ်က္တခုသာ ျဖစ္သည္။ တပ္ေပါင္းစုမ်ား မႈိလိုေပါက္လာျခင္းေၾကာင့္ ထိုတပ္ေပါင္းစုမ်ားေအာက္တြင္ “ျပည္တြင္းလႈပ္ရွားမႈ” လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ဟုဆိုကာ UG လုပ္ငန္းအေၾကာင္း၊ အေၾကာင္းျပ၍ စာရင္းေပ်ာက္ လုပ္စားကြက္မ်ား ဖန္တီးယူႏုိင္ၿပီး ေတာ္လွန္ေရးအဓြန္႔ရွည္ေအာင္ လုပ္စားခြင့္ ရရွိႏိုင္ၾကမည္ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ တခုတည္းေသာ တပ္ေပါင္းစု ျပဳလုပ္လိုလွ်င္ NLD (LA) ႏွင့္ MPU ႏွစ္ဖြဲ႕က DAB ဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ ဝင္လိုက္လွ်င္ DAB သည္ ၿပီးျပည့္စုံေသာ အဖြဲ႕အားလုံးပါဝင္သည့္ တပ္ေပါင္းစုႀကီးအျဖစ္ ရပ္တည္လာႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ထို DAB ဆိုသည့္နာမည္ကို မသုံးလွ်င္လည္း ပါဝင္ေသာ အဖြဲ႕အစည္းအားလုံး၏ သေဘာထားကို ရယူ၍ နာမည္အသစ္တခုကို ေ႐ြးႏုိင္သည္။ ထိုအခါ ထို DAB တပ္ေပါင္းစုသည္ အဖြဲ႕အစည္းအသီးသီးကို ကိုယ္စားျပဳေသာ တခုတည္းေသာ တပ္ေပါင္းစုအျဖစ္ ေပၚထြက္လာႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။

သို႔မဟုတ္ပါက NDF မွ ႏိုင္ငံျခားဆက္ဆံေရး၊ ဘ႑ာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ ျပည္တြင္းဆက္ဆံေရး၊ သီးျခားလုပ္သလို DAB မွာလည္း သီးျခား လုပ္ေဆာင္မႈမ်ား၊ NCUB မွလည္း သီးျခားလုပ္ေဆာင္မႈမ်ား ေဒြးေရာယွက္တင္ ျဖစ္ေနၿပီး ျမင္သာထင္သာမရွိဘဲ စစ္အစိုးရကို တိုက္ခိုက္ရာတြင္ စုစည္းမႈ အင္အားမရွိဘဲ အားနည္းေနေပလိမ့္မည္။

ထိုေၾကာင့္ စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ကို တကယ္ၿဖိဳဖ်က္လိုပါက တစည္းတလုံးတည္းေသာ က်စ္လစ္ခိုင္မာသည့္ တပ္ေပါင္းစုတခု ေပၚထြက္လာရန္ ေစတနာသန္႔သန္႔ျဖင့္ ဝိုင္းဝန္းႀကိဳးစားၾကဘို႔ လိုသည္။ ကြ်ႏု္ပ္တင္ျပေသာ ယူဆခ်က္ကို ျဖစ္သင့္သည္ဟု ယုံၾကည္ပါက စာဖတ္သူမ်ားအေနျဖင့္ ဝိုင္းဝန္းေထာက္ခံအားေပးၾကဘို႔ အထူးသျဖင့္ ေထာက္ခံစာမ်ား ေရးသား၍ ထိုအဖြဲ႕အစည္းအသီးသီးရွိ တာဝန္ရွိ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို တိုက္တြန္း ဖိအားေပးၾကဘို႔ တာဝန္ရွိေပသည္။ စိတ္ထဲမွာ ႀကိတ္၍ ေထာက္ခံေန႐ုံႏွင့္ ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္ေပၚမလာႏုိင္ပါ။ ကိုယ္တိုင္ပါဝင္ ေျပာဆိုေရးသားေပးၾကဘို႔ လိုအပ္သည္ဟု ေျပာခ်င္ပါသည္။

ထိုအဖြဲ႕ (၂၉) ဖြဲ႕ကို ဖိတ္ၾကားၿပီး ညီလာခံႀကီးတခု လုပ္သင့္သည္။ ထိုညီလာခံႀကီးမွ တခုတည္းေသာ တပ္ေပါင္းစုႀကီးကို တည္ေဆာက္ႏုိင္မည္ ျဖစ္သည္။ အဖြဲ႕အစည္းအားလုံး ပါဝင္ေသာ တခုတည္းေသာ တပ္ေပါင္းစုကို မတည္ေဆာက္ႏိုင္သမွ် ကာလပတ္လုံး စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ကို တိုက္ရန္ ဒုံးေဝးေနဦးမည္ ျဖစ္သည္။

ပ႐ိုပိုဆယ္စားၿပီး နယ္စပ္တြင္ လပ္ယားလပ္ယား လုပ္ေနမည္ေလာ၊ တကယ္ထိုးစစ္ဆင္ႏုိင္မည့္ အင္အားစုတရပ္ကို ဖန္တီးယူၾကမည္ေလာ စဥ္းစားဘို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ။ ႏုိင္ငံျခားေထာက္ပံ့ေငြမ်ား အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီး ျဖတ္ေတာက္ခံလာရျခင္းမွာ မ႐ိုးသားမႈ၊ လိမ္ညာမႈ၊ ေတာ္လွန္ေရးကို စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ မယုံၾကည္မႈတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ေဖာ္ျပပါ ဇယားကြက္တြင္ ၾကည့္ၿပီး တပ္ေပါင္းစုတခုတည္းျပဳရန္ အလွမ္းမေဝးေၾကာင္း၊ လုပ္လွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ထင္ရွားစြာ ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္သည္။ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ အားလုံးကို ေျပာခ်င္သည္မွာ ေတာ္လွန္ေရးကို သစၥာရွိပါ၊ ႐ိုးသားပါ၊ ေငြရဘို႔ ေတာ္လွန္ေရး လုပ္ေနျခင္းမဟုတ္၊ လြတ္လပ္ေရးရဘို႔ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။

ေငြရခ်င္လွ်င္ အလုပ္ထြက္လုပ္ပါ။ ေငြေနာက္လိုက္၍ ေတာ္လွန္ေရးကို ေရာင္းမစားဘို႔၊ ျပည္သူ႔မ်က္ႏွာ ေထာက္ၾကဘို႔လိုၿပီ။ ျပည္သူ႔မ်က္ႏွာမေထာက္ဘဲ ေဖာက္ျပန္ေနသူမ်ား၊ ကိုယ္က်ဳိးရွာ အုပ္စုဖြဲ႕ေနသူမ်ားကို ရွင္းဘို႔လိုၿပီဟု ေျပာလိုက္ပါရေစ။

နိဂုံးအားျဖင့္ ယခင္လုပ္စားခဲ့သည္မ်ားကို ခဝါခ်သင့္ပါသည္။ ယေန႔မွစ၍ အက်င့္ဆိုးမ်ားကို ျပင္ၾကပါ။ အုပ္စုဖြဲ႕ျခင္းထက္ ဘယ္သူဘယ္ေလာက္ လုပ္ႏုိင္သည္ ခံယူခ်က္ ျပင္းထန္မႈ(Commitment) ရွိရွိ ညီညီညြတ္ညြတ္ႏွင့္ ယေန႔မွစ၍ တခုတည္းေသာ တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႕ၿပီး လုပ္ၾကမည္ဟု ပိုင္းျဖတ္လုပ္ေဆာင္ၾကပါရန္ တိုက္တြန္းလိုက္ပါသည္။

ထြန္းေအာင္ေက်ာ္

Tuesday, September 7, 2010

တတိယလႈိင္း

တတိယလႈိင္း

ရွစ္ေလးလံုးလူထုအေရးေတာ္ပံုတုန္းက အာဏာသိမ္းၿပီး ေနာက္တရက္ စက္တင္ဘာ ၁၉ရက္ ကမာရြတ္ စံရိပ္ၿငိမ္မွာ စစ္ျပန္စစ္မႈထမ္းေဟာင္း ၁၆ေယာက္က ေသနတ္ ၁၆လက္နဲ႔ အာဏာသိမ္း နဝတစစ္တပ္ကို ျခံဳခိုတိုက္ခိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီတိုက္ပြဲမွာ လူထု ဘက္ေတာ္သား စစ္သည္ေဟာင္းတေယာက္ပဲ ႏိုင္ငံနဲ႔ ျပည္သူအတြက္ အသက္ေပးလႉသြားခဲ့ၿပီး နဝတစစ္သား ၄-၅-၁ဝ ေယာက္ထက္မနည္း က်သြားပါတယ္။ ဒီေသနတ္ေတြကေတာ့ ကုန္သြယ္ေရး႐ံုးအေရးအခင္းမွာ သိမ္းရထားတဲ့ လက္နက္ေတြ ျဖစ္ပံုရပါတယ္။

တကယ္လို႔သာ ဒီထက္မက လက္နက္ေတြ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အႏွ႔ံ ျဖန္႔က်က္ၿပီး လူထုဘက္ေတာ္သား စစ္သည္ေတြ၊ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းေတြ လက္ထဲမွာ ရွိေနရင္၊ တနည္းအားျဖင့္ ေက်ာင္းသားလူငယ္ ပထမလႈိင္းနဲ႔ ရဟန္းသံဃာ ဒုတိယလႈိင္းမာန္ဟုန္သာမက တတိယလႈိင္းမာန္ဟုန္ကုိပါ အရွိန္ျပည့္ စီးနင္းလိုက္ပါဖို႔ ပိုင္းျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ျပင္ဆင္မႈ ရွိခဲ့ရင္ သမိုင္းဟာ ၁၉၈၈ ခုကတည္းက သစ္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုအတြင္းမွာ လူထုတိုက္ပြဲေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ တပ္မေတာ္သားေတြ လက္နက္နဲ႔တကြ လူထုဘက္ ပူးေပါင္းလာဖို႔ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို ပယ္ခ်ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ တတိယလႈိင္းဟာ အရွိန္ယူစမွာတင္ အၫြန္႔ခ်ဳိးခံလိုက္ရပါတယ္။

လႈိင္းဆိုတာမ်ဳိးက ေလပင့္ရင္ ႀကီးသထက္ႀကီးလာတတ္တဲ့အျပင္၊ အထူးသျဖင့္ စစ္တပ္ပုန္ကန္မႈဆိုတာ ေရခံေျမခံ မွန္သြားတဲ့အခါမွာ snowballing effect လို႔ေခၚတဲ့ တစက္မွတမ်က္ႏွာ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားတတ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ လူထု တိုက္ပြဲအတြင္းမွာ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ကို လက္နက္နဲ႔ျပန္တိုက္တဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြကို သိသာထင္ရွားတဲ့ အေရအတြက္ျမင္ေနရၿပီဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ တပ္မေတာ္သားေတြအေပၚ ဂယက္႐ုိက္ၿပီး လူထုဘက္ကူးေျပာင္းေရး အေတြးအေခၚ ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွ႔ံသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေအာင္ျမင္တဲ့ လူထုတိုက္ပြဲေတြမွာ လႈိင္းသံုးလႈိင္း ယွဥ္တြဲ႐ုိက္ခတ္တာ အၿမဲေတြ႔ရပါတယ္။ ပထမလႈိင္းဟာ အေျခခံ ႐ုပ္အင္အားလႈိင္းျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ အလုပ္သမား-လယ္သမားေတြ၊ သာမန္ၿမိဳ႕ျပျပည္သူျပည္သားေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုေတြ ပါဝင္ဖြဲ႔စည္းထားပါတယ္။

ဒုတိယလႈိင္းကေတာ့ ပါဝါအေပ်ာ့ျဖစ္တဲ့ ေရွ႕ေဆာင္ နာမ္ပိုင္းအင္အားလႈိင္း (သို႔မဟုတ္) ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္မႈ အင္အားလႈိင္းျဖစ္ၿပီး ရဟန္းသံဃာစတဲ့ သာသနာပိုင္း၊ အဲန္ဂ်ီအို အပါအဝင္ ပညာတတ္ပိုင္း၊ သို႔မဟုတ္ လြတ္လပ္တဲ့ တရားေရးပိုင္းတို႔ ပါဝင္ၿပီး တခ်ဳိ႕အေျခအေနေတြမွာ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြလည္း ပါဝင္တတ္ပါတယ္။

တတိယလႈိင္းကေတာ့ ပါဝါအမာလႈိင္းျဖစ္ၿပီး စစ္တပ္၊ ရဲ၊ လံုထိန္း၊ သူပုန္နဲ႔ စီးပြားေရးအင္အားစုေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ ဒီထဲမွာ အဓိကကေတာ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ ပင္မလက္နက္ကိုင္အင္အားစုဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အၾကမ္းဖက္ေရး မဖက္ေရးဟာ အဓိကမက်ဘဲ လက္နက္ကိုင္တပ္ အင္အားျပေရးကသာ အဓိက ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အၾကမ္းဖက္မႈမျဖစ္၊ လက္နက္ကိုင္ မတိုက္ရဘဲနဲ႔လည္း လူထုတိုက္ပြဲေတြ ေအာင္ျမင္သြားတာကို ေတြ႔ၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေနအရ အႀကီးအက်ယ္ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ရတာ (သို႔မဟုတ္) နည္းနည္းပါးပါးေလာက္ အၾကမ္းဖက္ရတာလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။

ေဂါတမဗုဒၶရဲ႕ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးမွာ ပထမေအာင္ျခင္းျဖစ္တဲ့ လက္နက္မ်ဳိးစံုကိုင္ထားတဲ့ လက္႐ံုးတေထာင္နဲ႔ မာရ္နတ္နဲ႔ နတ္စစ္သည္ ေတြ အေပၚေအာင္ျခင္းဟာ ေမတၱာဓာတ္နဲ႔ ေဟာေျပာဆံုးမ စည္း႐ံုးနားခ်ၿပီး ေအာင္ျမင္တာ မဟုတ္ဘဲ ပထဝီေျမကိုသက္ေသျပဳတဲ့ အတြက္ ဝသုႏၲရီနတ္သမီးက စစ္ကူလာၿပီး ဆံေရကိုညႇစ္ခ်လို႔ မာရ္နတ္နဲ႔ သူ႔တပ္္ႀကီး ေရထဲေမ်ာပါပ်က္စီးသြားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ပၪၥမေအာင္ျခင္းျဖစ္တဲ့ စိၪၨမာနကိုဆံုးမခန္းမွာေတာ့ ကိုယ္ဝန္အတုျပဳတ္က်ေအာင္ နတ္ေတြက ႂကြက္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ဗိုက္အတု ခ်ီထားတဲ့ ႀကိဳးေတြကိုကိုက္ျဖတ္ပစ္လို႔ အေယာင္ေဆာင္တာေပၚၿပီး အႏိုင္ရတာျဖစ္ပါတယ္။

သတၱမေအာင္ျခင္းမွာဆိုရင္ နေႏၵာပနႏၵ နဂါးမင္းကို ႏွိမ္နင္းဖို႔ ရွင္ေမာဂၢလန္ကုိ တာဝန္ေပးလိုက္တဲ့အခါ သူ႔ထက္ႀကီးတဲ့နဂါးပံု ဖန္ဆင္းၿပီး ဖိညႇစ္ပစ္တာ၊ ပိုႀကီးတဲ့မီးလွ်ံလႊတ္ ‘ေကၽြးတာ’၊ ဂဠဳန္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး လိုက္ ‘ဗ်င္းတာ’၊ နတ္ဘီလူးႀကီးေယာင္ေဆာင္ၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္တာစတဲ့ လက္႐ံုးရည္အင္အားကို အထူးတလည္ သံုးခဲ့ရပါတယ္။ က်န္တဲ့ ေအာင္ျခင္းငါးပါးမွာပဲ ေမတၱာဓာတ္ သို႔မဟုတ္ ဉာဏ္ပညာဆိုတဲ့ ႏွလံုးရည္နဲ႔ သာယာညႇင္းေပ်ာင္းစြာ အႏိုင္ရခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ဘုရားနဲ႔ စစ္ၿပိဳင္လို႔ ႐ႈံးသြားတဲ့ မာရ္နတ္ဟာ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္း ၂ဝဝ အေသာကမင္းလက္ထက္မွာ ရဟႏၲာရွင္ဥပဂုတ္ကို ထပ္မံစိန္ေခၚ တိုက္ခိုက္ျပန္တဲ့အခါ မာရ္နတ္က ႏြား႐ုိင္းႀကီးပံု ဖန္ဆင္းတိုက္ခိုက္ရင္ ရွင္ဥပဂုတ္က က်ားပံုဖန္ဆင္း တံု႔ျပန္၊ မာရ္နတ္က နဂါးပံုဖန္ဆင္းတိုက္ခိုက္ရင္ ရွင္ဥပဂုတ္က ဂဠဳန္ပံုဖန္ဆင္း ျပန္ခ်၊ မာရ္နတ္က ဘီလူးႀကီးပံု ဖန္ဆင္းတဲ့အခါ ရွင္ဥပဂုတ္က ႏွစ္ဆပိုႀကီးတဲ့ ဘီလူးႀကီးပံု ဖန္ဆင္းၿပီး ဘီလူးအေယာင္ေဆာင္ မာရ္နတ္ကိုလိုက္႐ုိက္၊ မာရ္နတ္က လူႀကီးလူေကာင္းပံု ဖန္ဆင္းတဲ့ အခါမွာေတာ့ ေလာက္ေတြေဖြးေနတဲ့ ေခြးေသေကာင္ပုပ္ကို လူေယာင္ေဆာင္ မာရ္နတ္လည္ပင္းမွာ ဘယ္သူမွ ခၽြတ္မရေအာင္ဆြဲ၊ ေနာက္ဆံုး မာရ္နတ္ကို ေတာင္ခါးပန္းမွာ ႀကိဳးတုပ္ စသျဖင့္ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ပြဲဝင္ ႏွိမ္နင္းခဲ့ရပါတယ္။

အာရွတိုက္ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီေရးလူထုတိုက္ပြဲႀကီးေတြကို ဖိလိပိုင္ (၁၉၈၆)၊ ျမန္မာ (၁၉၈၈ နဲ႔ ၂ဝဝ၇)၊ တိဘက္ (၁၉၈၉ နဲ႔ ၂ဝဝ၈)၊ တ႐ုတ္ (၁၉၈၉)၊ နီေပါ (၁၉၉ဝ နဲ႔ ၂ဝဝ၆)၊ ထုိင္း (၁၉၇၃ နဲ႔ ၁၉၉၂)၊ ေတာင္ကိုးရီးယား (၁၉၈ဝ နဲ႔ ၁၉၈၇)၊ အင္ဒိုနီးရွား (၁၉၉၈) တို႔မွာ ၾကံဳခဲ့ၾကရပါတယ္။

ဒီထဲမွာ ေအာင္ပြဲရခဲ့တာေတြက ဖိလိပိုင္၊ နီေပါ (၂ဝဝ၆)၊ ထိုင္း၊ ေတာင္ကိုးရီးယား (၁၉၈၇) နဲ႔ အင္ဒိုနီးရွား တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အာရွအျပင္ဘက္မွာလည္း အေရွ႕ဂ်ာမဏီ (၁၉၈၉)၊ ႐ူေမးနီးယား (၁၉၈၉)၊ ႐ုရွား (၁၉၉၁)၊ ေတာင္အာဖရိက (၁၉၉၄)၊ ဆားဘီးယား (၂ဝဝဝ)၊ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ (၂ဝဝ၃)၊ ယူကရိန္း (၂ဝဝ၄) တို႔မွာ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးေတြ ေအာင္ပြဲခံခဲ့ၾကပါတယ္။ ေအာင္ပြဲ အားလံုး (အားလံုး)ဟာ တိုက္႐ုိက္ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲ သို႔မဟုတ္ သြယ္ဝိုက္ တပ္မေတာ္အရွိန္ၾသဇာ၊ တနည္းအားျဖင့္ တတိယလႈိင္းကို စီးႏိုင္လို႔ ေအာင္ပြဲရတာေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တတိယလႈိင္းနဲ႔ ကင္းကြာတဲ့ ျမန္မာ၊ တိဘက္၊ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ လူထုတိုက္ပြဲေတြကေတာ့ အ႐ႈံးကိုပဲ ေပြ႔ပိုက္ခဲ့ရပါတယ္။

သမိုင္းကိုျပန္ၾကည့္ရင္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ အၾကမ္းမဖက္ေရး အဟႎသဝါဒရဲ႕ ဖခင္ႀကီးျဖစ္တဲ့ မဟတၱမဂႏၷီေၾကာင့္ အိႏၵိယျပည္သူေတြ၊ ပညာတတ္ေတြနဲ႔ ဟိႏၷဴ-မြတ္ဆလင္ ဘာသာေရးသမားေတြရဲ႕ ပထမလႈိင္းနဲ႔ ဒုတိယလႈိင္းလံုးႀကီးေတြ အရွိန္အဟုန္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ထႂကြ လႈပ္ရွားလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးမွာ ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕သမားက အိႏၵိယႏိုင္ငံကို မျဖစ္မေန လြတ္လပ္ေရး ေပးရတာကေတာ့ ဆူဘတ္ခ်ႏၵရာဘို႔စ္ရဲ႕ လက္နက္ကိုင္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီစစ္တပ္ထဲက အိႏၵိယစစ္သားေတြကို စိတ္မခ်ရေတာ့တဲ့ အေျခဆိုက္လာတာကို ဒုတိယကမၻာစစ္ၿပီးခါနီးမွာ သေဘာေပါက္ခဲ့လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္တုန္းက ဂ်ာမဏီလက္ထဲ စစ္သံု႔ပန္း အျဖစ္ အဖမ္းခံခဲ့ရတဲ့ ၿဗိတိသွ်စစ္တပ္တြင္းက အိႏၵိယအမ်ဳိးသားေတြဟာ ဟစ္တလာနဲ႔ မဟာမိတ္ဖြဲ႔ထားတဲ့ အိႏၵိယလြတ္ေျမာက္ေရး တပ္ဖြဲ႔ထဲ ေထာင္နဲ႔ခ်ီ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၾကတာကို ၿဗိတိသွ်ေတြ ေတြ႔ရွိသြားခဲ့လို႔ အႀကီးအက်ယ္ အ့ံၾသေခ်ာက္ခ်ားသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီဂယက္ဟာ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ပါ အက်ဳိးျပဳသြားခဲ့ပါတယ္။

၁၉၈၆ ခု ဖိလိပိုင္လူထုတိုက္ပြဲမွာ ပထမလႈိင္းအျဖစ္ ကိုရာဇန္အကြီႏိုက အာဏာရွင္မားကို႔စ္ကို အတိအလင္း အံတုၿပီး ေသာင္းခ်ီတဲ့ လူထုႀကီးက ဝိုင္းရံလို႔ သမတက်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုပြဲ တဖက္သတ္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒုတိယလႈိင္းကေတာ့ ဖိလိပိုင္ႏိုင္ငံ ဘုရင္ဂ်ီသာသနာပိုင္ ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ကာဒီနယ္ဆင္းက ကက္သလစ္အသံလႊင့္႐ုံကေနၿပီး ဘာသာဝင္ေတြနဲ႔ သာသနာ့ဝန္ထမ္း ဘုရင္ဂ်ီ ရဟန္း သီလရွင္ အားလံုးကို အံတုပုန္ကန္သူေတြထံ သြားအားေပးဝန္းရံဖို႔ ေဆာ္ၾသလႈံ႕ေဆာ္ခဲ့ပါတယ္။

၁၉၈၆ ခု ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၄ ရက္မွာ ပုန္ကန္တဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြက ခ်ယ္နယ္-၄ ႐ုပ္သံလႊင့္႐ံုကို တုိက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ၿပီး ဖိလိပိုင္ အာဏာရွင္မားကို႔စ္ရဲ႕ေၾကညာခ်က္ေတြ မထုတ္လႊင့္ႏိုင္ေအာင္ ေအာင္ျမင္စြာ ပိတ္ဆို႔ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ပုန္ကန္တဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြနဲ႔ ျပည္သူလူထုကို တုိက္ခိုက္ေခ်မႈန္းဖို႔ အာဏာရွင္မားကို႔စ္ လႊတ္လိုက္တဲ့ ေလတပ္ရဟတ္ယာဥ္ေတြဟာ ပုန္ကန္သူေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းသြားခဲ့ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ ျပည္သူ႔ဘက္ေတာ္သား စစ္ရဟတ္ယာဥ္ေတြက ဗီလာေမာ္ေလတပ္စခန္းကို ပစ္ခတ္တုိက္ခိုက္ၿပီး မားကို႔စ္ ဘက္သား စစ္ရဟတ္ယာဥ္ေတြနဲ႔ စစ္ကားေတြကို ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့သလို မားကို႔စ္ေနတဲ့ မာလာကာနန္နန္းေတာ္ကိုလည္း ျပည္သူ႔ဘက္ေတာ္သား စစ္ရဟတ္ယာဥ္တစီးက ဒံုးက်ည္နဲ႔ တိုက္ခိုက္ခဲ့ပါေသးတယ္။

ဒီညေနမွာဘဲ ဖိလိပိုင္စစ္တကၠသိုလ္ဆင္း စစ္ဗိုလ္အမ်ားစုဟာ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး အြန္ရင္လီ၊ ဒုဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရားမို႔စ္တို႔ရွိရာ ျပည္သူလူထုဘက္ ကူးေျပာင္းခဲ့ၾကပါတယ္။

ေနာက္တရက္မွာ မားကို႔စ္သစၥာခံတပ္ေတြ ေနရာယူပစ္ခတ္ေနတဲ့ ခ်ယ္နယ္-၉ ႐ုပ္သံလႊင့္႐ံုကို သူပုန္တပ္မေတာ္သားေတြက တိုက္ခိုက္ၿပီး သိမ္းပိုက္လိုက္တယ္။ မၾကာခင္မွာဘဲ ေနာက္ထပ္ ႐ုပ္သံလႊင့္႐ံုေတြကိုပါ ျပည္သူ႔ဘက္ေတာ္သား စစ္တပ္ေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြက သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

၁၉၉၈ ခု အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံ လူထုတိုက္ပြဲမွာ အာဏာရွင္ဆူဟာတို သစၥာခံတပ္မေတာ္က လူမ်ဳိးေရး အဓိက႐ုဏ္းေတြျဖစ္ေအာင္ အေသအခ်ာစီစဥ္လႈံ႔ေဆာ္ေပးခဲ့ေပမဲ့ သမတဆူဟာတို ျပည္ပေရာက္ေနခ်ိန္ လက္ေအာက္ခံ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အခ်င္းခ်င္း အေဝမတည့္ စားခြက္လုရာက ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲဝင္ လူထုပထမလႈိင္းနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဝီရန္တို တတိယလႈိင္း မေရွာင္မလြဲသာ ေပါင္းစည္းမိသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆူဟာတို႔သားမက္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ စီစဥ္ဖန္တီးတဲ့ လူထုႏွိမ္နင္းၿဖိဳခြဲေရး အၾကမ္းဖက္မႈေတြဟာ တျခား ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားေတြကို ထိခိုက္သြားေစတဲ့အတြက္ တျခားဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ လူထုနဲ႔ ေပါင္းသြားၿပီး အင္ဒိုနီးရွားမွာ ဒီမိုကေရစီေအာင္ပြဲခံသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာလည္း ၁၉၇၃ ခုနဲ႔ ၁၉၉၂ ခုတို႔မွာ အဲသလို အေျခအေနမ်ဳိးနဲ႔ၾကံဳၿပီး ဒီမိုကေရစီထြန္းေပၚခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

၂ဝဝ၅ ခု ေမလမွာ နီေပါဘုရင္က စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေၾကညာ၊ အာဏာကုန္ယူလိုက္တဲ့အခါ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ၇ ပါတီက မဟာမိတ္အဖြဲ႔ဖြဲ႔ၿပီး ဆန္႔က်င္တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီ ၇ ပါတီဟာ ပါလီမန္ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အမတ္ေနရာ ၉ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းရထားတဲ့ ပါတီေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

၇ ပါတီမဟာမိတ္အဖြဲ႔က ေမာ္ဝါဒီလက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔နဲ႔ ဒီဇင္ဘာလမွာ ၁၂ ခ်က္ နားလည္မႈစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လူထုတိုက္ပြဲနဲ႔ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲ ဟန္ခ်က္ညီ ေပါင္းစပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ၂ဝဝ၆ ဧၿပီ အေထြေထြသပိတ္ႀကီး ျဖစ္တဲ့အခါ ေမာ္ဝါဒီသူပုန္တပ္ေတြက ၇ ပါတီ မဟာမိတ္အဖြဲ႔နဲ႔ ညိႇႏႈိင္းနားလည္မႈအရ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေပးထားၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္ပတ္လည္မွာ အစိုးရတပ္ေတြ ၿမိဳ႕ေတာ္ကိုခ်ီတက္ၿပီး လူထုကိုမႏွိမ္နင္းႏိုင္ေအာင္ လမ္းေတြပိတ္ဆို႔ ၿခိမ္းေခ်ာက္ထားတာဘဲ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ေမာ္ဝါဒီ ေတာ္လွန္ေရးတပ္ေတြရဲ႕ စစ္ေရးထိုးစစ္ေတြေၾကာင့္ အထိနာစစ္ပန္းေန႐ံုမက ေမာ္ဝါဒီေတြနဲ႔အတူ အတုိက္အခံ ပါတီအားလံုးနဲ႔ ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးကပါ ဘုရင္ကို တခဲနက္ တညီတၫြတ္တည္း ဆန္႔က်င္ေနတာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႔ေနရတဲ့အတြက္ နီေပါဘုရင့္တပ္မေတာ္ဟာလည္း ဘုရင္ကို တက္တက္ႂကြႂကြ ေထာက္ခံဖို႔ စိတ္မပါေတာ့ပါဘူး။

နီေပါေတာ္လွန္ေရးမွာ ထူးျခားတာက နီေပါႏိုင္ငံရဲ႕ နယ္နိမိတ္ခ်င္းစပ္အိမ္နီးခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့ တ႐ုတ္နဲ႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံေတြဟာ နီေပါဘုရင္ကို ေထာက္ခံခဲ့တာဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ နီေပါစစ္တပ္အတြက္ လက္နက္ခဲယမ္းကအစ ေထာက္ပံ့ ကူညီေပးၿပီး နီေပါကြန္ျမဴနစ္ပါတီ (ေမာ္ဝါဒီ) ကို ဆန္႔က်င္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲကေန နီေပါကြန္ျမဴနစ္ပါတီ (ေမာ္ဝါဒီ)နဲ႔ ျပည္သူေတြက ဘုရင္ကို ျဖဳတ္ခ်ပစ္ႏိုင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ခရစ္ယာန္ သမၼာက်မ္းစာထဲက ရွင္မႆဲခရစ္ဝင္ အခန္းႀကီး ၂၁ အခန္းငယ္ ၁၂ မွ ၁၄၊ ရွင္မာကုခရစ္ဝင္ အခန္းႀကီး ၁၁ အခန္းငယ္ ၁၅ မွ ၁၇၊ ရွင္လုကာခရစ္ဝင္ အခန္းႀကီး ၁၉ အခန္းငယ္ ၄၅ မွ ၄၆ တို႔မွာ အခုလိုဆိုထားပါတယ္။

“ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ၾကေသာအခါ ေယ႐ႈသည္ ဘုရားသခင္၏ ဗိမာန္ေတာ္သို႔ ဝင္ေတာ္မူၿပီးလွ်င္၊ ဗိမာန္ေတာ္၌ ေရာင္းဝယ္ေသာသူအေပါင္းတို႔ကို ႏွင္ထုတ္၍၊ ေငြလဲေသာသူတို႔၏ ပြဲစားခံုတို႔ကို၄င္း၊ ခ်ဳိးငွက္ေရာင္းေသာသူတို႔၏ ထိုင္ေနရာမ်ားကို၄င္း၊ တြန္းလွဲေတာ္မူလ်က္၊ ဗိမာန္ေတာ္ထဲ၌ အေဆာက္အဦးကို အဘယ္သူမွ် မေဆာင္မရြက္ရမည့္ အေၾကာင္း ျမစ္တားေတာ္မူလ်က္၊ ငါ့အိမ္ကို လူအမ်ဳိးမ်ဳိးဆုေတာင္းရာ အိမ္ဟူ၍ ေခၚေဝၚၾကလတံ့ဟု က်မ္းစာ၌ လာေသာ္လည္း၊ သင္တို႔သည္ ထိုအိမ္ကို ဓားျပတြင္း ျဖစ္ေစၾကၿပီတကားဟု ဆံုးမၾသဝါဒ ေပးေတာ္မူ၏။-”

ခရစ္ယာန္ဓမၼေဟာင္းက်မ္းမွာဆိုရင္ ထာဝရဘုရားသခင္က မိစၧာဓိ႒ိေတြ၊ အျပစ္သားေတြကို ေလာင္မီးလက္နက္ (ေသာဒံုနဲ႔ ဂိုမိုးရ)၊ ေရလႊမ္းမိုးေဘး (ေနာဧ) စသည္ျဖင့္ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ အၾကမ္းဖက္ သုတ္သင္ပစ္တဲ့ သာဓကေတြ ပိုလို႔ေတာင္ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္။

၂ဝဝဝ ခု ဆားဘီးယားေတာ္လွန္ေရးမွာ ေအာ့ပ္ေတာ္ လို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္လႈပ္ရွားမႈ ပထမလႈိင္းကို အတိုက္အခံ ၁၈ ပါတီ ၫြန္႔ေပါင္းျဖစ္တဲ့ ဆားဘီးယားျပည္ ဒီမိုကရက္တစ္အတိုက္အခံအဖြဲ႔ ဒုတိယလႈိင္းက အားျဖည့္ခဲ့ပါတယ္။

ေမ ၅ ရက္ ေန႔လည္ ပါလီမန္ေဘးမွာ ဆႏၵျပလူထုႀကီးနဲ႔ လံုထိန္းေတြဟာ ဒုတ္ေတြ ခဲေတြ မ်က္ရည္ယိုဗံုးေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္တုိက္ခိုက္ၾကပါတယ္။ ညေနပိုင္းေရာက္ေတာ့ လူထုႀကီးက ပါလီမန္ကို အတင္းဝင္စီးနင္းတဲ့အခါ လံုျခံဳေရးယူေနတဲ့ လံုထိန္းရဲတခ်ဳိ႕ဟာ လက္နက္နဲ႔တကြ လူထုႀကီးနဲ႔ ပူးေပါင္းလိုက္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ရဲေတြလည္း ထြက္ေျပးသြားပါတယ္။ ပါလီမန္လႊတ္ေတာ္ကို မီး႐ႈိ႕ပစ္လို႔ တျခမ္းေလာက္ ေလာင္သြားပါတယ္။

အဲဒါၿပီးေတာ့ လူထုႀကီးဟာ သမတမီလိုဆီဗစ္ တျပည္လံုးသို႔ အဓိကဝါဒျဖန္႔ခ်ိဆက္သြယ္ရာ အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ အဓိက ျပယုဂ္ျဖစ္တဲ့ ဆားဘီးယားေရဒီယိုနဲ႔ ႐ုပ္သံလြႊင့္႐ံုကို သြားဝိုင္းခဲ့ပါတယ္။

ဘူဒိုဇာေမာင္းသမား လ်ဴဘိုဆက္ဗ္ ဂ်ဳိးကစ္က သူ႔ဘူဒိုဇာကိုေမာင္းၿပီး ဆားဘီးယား ေရဒီယိုနဲ႔ ႐ုပ္သံလြႊင့္႐ံုကို အၾကမ္းဖက္ဝင္တိုက္ ဂိတ္တံခါးေတြ နံရံေတြ ၿဖိဳခ်ခဲ့ရာကေန အသံလႊင့္႐ံုလံုျခံဳေရး လံုထိန္းေတြကတဖက္ ျပည္သူ႔ဘက္ေတာ္သား လံုထိန္းေတြ အပါအဝင္ လူထုႀကီးကတဖက္ အျပန္အလွန္ပစ္ခတ္ တိုက္ပြဲအျပင္းအထန္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ သိတ္မၾကာခင္မွာဘဲ အသံလႊင့္႐ံုတခုလံုးကို လူထုႀကီးက စီးမိသြားခဲ့ပါတယ္။

အသံလႊင့္႐ံုကိုလည္း မီးတင္႐ႈိ႕လိုက္လို႔ မီလိုဆီဗစ္ ႐ုပ္သံလႊင့္အစီအစဥ္ေတြ ရပ္ဆိုင္းသြားပါတယ္။ (မၾကာခင္မွာဘဲ ျပည္သူလူထုဘက္က ႐ုပ္သံလႊင့္အစီအစဥ္ေတြကို စတင္ထုတ္လႊင့္ႏိုင္ခဲ့တယ္။) ဂ်ဳိးကစ္ကို အသံလႊင့္႐ံုထဲက မီလိုဆီဗစ္ရဲ႕ လံုျခံဳေရးတပ္ေတြက ေသနတ္ေတြနဲ႔ ဝိုင္းပစ္ခဲ့ေပမဲ့ ကံေကာင္း ေထာက္မစြာနဲ႔ တခ်က္မွမထိခဲ့ပါ။ ဆားဘီးယား ေတာ္လွန္ေရးဟာလည္း ဘူဒိုဇာေတာ္လွန္ေရးလို႔ နာမည္တြင္သြားခဲ့ပါတယ္။

ဖက္ဆစ္အာဏာရွင္ မီလိုဆီဗစ္လက္ေအာက္မွာ ေဘာ့စနီးယား-ဟာဇီဂိုဗီးနား၊ ခ႐ုိေအးရွားနဲ႔ ကိုဆိုဗိုမွာ အဓိပၸာယ္မရွိတဲ့ လူမ်ဳိးႀကီးဝါဒ နယ္ခ်ဲ႕စစ္ပြဲေတြ တိုက္ခဲ့ရၿပီး လက္နက္ကိုင္ေဘာ့စနီးယားနဲ႔ ခ႐ုိေအးရွားျပည္သူေတြ၊ လက္နက္ကိုင္ ကိုဆိုဗိုျပည္သူေတြနဲ႔တကြ ေနတိုးတပ္ေတြရဲ႕ အျပင္းအထန္ လက္တံု႔ျပန္ တိုက္ခိုက္မႈေတြကို မ႐ႈမလွခံခဲ့ရ၊ ေအာ့ႏွလံုးနာစရာေကာင္းလွတဲ့ လူမ်ဳိးတံုးသတ္ပြဲေတြကို က်ဴးလြန္ခဲ့ရလို႔ စစ္ပန္းၿပီး ဂုဏ္သိကၡာက်ေနရတဲ့ ဆားဘီးယားစစ္တပ္ကလည္း ဒီလူထုအံုႂကြမႈမွာ မီလိုဆီဗစ္ခိုင္းသမွ်ကို မလုပ္ေတာ့ဘဲ လက္ေရွာင္ခဲ့ပါတယ္။

စစ္တပ္ကို စည္း႐ံုးႏိုင္ခဲ့လို႔ စစ္တပ္ထိပ္သီးတခ်ဳိ႕က ဆႏၵျပလူထုကို ပစ္မွာမဟုတ္ေၾကာင္း ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လက္နက္ကိုင္တပ္နဲ႔ လက္နက္ကိုင္လႈပ္ရွားမႈ ဆိုတဲ့ တတိယလႈိင္းက ပြဲသိမ္းေပးသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

၂ဝဝ၃ ႏုိဝင္ဘာလ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံရဲ႕ ႏွင္းဆီေတာ္လွန္ေရးမွာ ပထမလႈိင္းေခါင္းေဆာင္ ဆာကာ့ရွ္ဗီလီ ဦးစီးတဲ့ ျပည္သူလူထုေတြဟာ ပါလီမန္လႊတ္ေတာ္ကို အတင္းဝင္စီးတဲ့အခါ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာအာဏာရွင္ ရွဗာ့ဒ္နာေဇ က အေရးေပၚ အေျခအေနေၾကညာ၊ စစ္တပ္နဲ႔ လံုထိန္းေတြ ဆင့္ေခၚၿပီး အင္အားသံုး ရွင္းလင္းဖို႔ အမိန္႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတိုက္အခံေတြနဲ႔ ေဂ်ာ့ဆိုးေရာ့စ္ရဲ႕ အဲန္ဂ်ီအိုေတြ ေဒၚလာ ၄၂သန္း အကုန္ခံ ထိုးေဖာက္စည္း႐ံုးထားတဲ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ တပ္မေတာ္က အမိန္႔နာခံဖို႔ ျငင္းဆန္ခဲ့တဲ့အတြက္ တတိယလႈိင္း ၾသဇာေအာက္မွာ သမတရွဗာ့ဒ္နာေဇ အာဏာစြန္႔ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

၂ဝဝ၄ ခု ယူကရိန္း လိေမၼာ္္ေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ အာဏာရွင္ကို အံတုတဲ့ သမတေလာင္း ယူရွင္ကိုရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈနဲ႔ ျပည္သူလူထုအံုႂကြမႈ ပထမလႈိင္းကို တရား႐ံုးခ်ဳပ္ရဲ႕ မဲလိမ္မႈစီရင္ခ်က္ ဒုတိယလႈိင္းက အားျဖည့္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိေမၼာ္္ေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ တတိယလႈိင္းအျဖစ္ (ယခင္ ေကဂ်ီဘီေထာက္လွမ္းေရး) ယခု ယူကရိန္း လံုျခံဳေရးရာ ဌာနကေန အတိုက္အခံေတြနဲ႔ ျပည္သူလူထုဆီကို အေရးႀကီး သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ၊ မဲမသမာမႈနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အတိအက် အခ်က္အလက္ေတြ ေပးခဲ့သလို (အက္စ္ဘီယူ) ယူကရိန္း ေထာက္လွမ္းေရး ဌာနႀကီးမႉး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ စမက္ရွ္ကို၊ ဂ်ီအာရ္ယူ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရးဌာနမႉး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အလက္ဇန္းဒါးဂါလာကာ၊ တပ္မေတာ္ တန္ျပန္ေထာက္လွမ္းေရးဌာနမႉး ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုိမန္ရွင္ကို တို႔က လူထုကို ႏွိမ္နင္းဖို႔ အမိန္႔ေပးခံရတဲ့ လံုထိန္းတပ္ေတြကို ေနာက္ျပန္ဆုတ္ေအာင္ တင္းတင္းမာမာ ျပတ္ျပတ္သားသား သတိေပး တားျမစ္ခဲ့ၾကလို႔ လူထုတိုက္ပြဲ ၿဖိဳခြဲမခံရဘဲ ေအာင္ပြဲခံႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ ေထာင္က်ဖူးတဲ့ ဂ်ေလဘီ ဖိုးတြမ္တီးေဟာင္း ယာႏူကိုဗစ္ခ်္ သမတ ျဖစ္လာရင္ သူ႔အမိန္႔နာခံ လုပ္ကိုင္ရမွာကို မလိုလားၾကတဲ႔ အတြက္လည္း အတိုက္အခံ သမတေလာင္း ယူရွင္ကိုဘက္ ေထာက္ခံၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၁၉၈၈ တံုးက ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြနဲ႔ ျပည္သူလူထုေတြရဲ႕ ပထမလႈိင္း ထႂကြခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉ဝ မွာ ႏိုင္ငံ ေရးပါတီေတြရဲ႕ေရြးေကာက္ပြဲေအာင္ပြဲနဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြကံေဆာင္ပြဲ ဒုတိယလႈိင္း စႂကြခဲ့ၿပီး ၂ဝဝ၇ စက္တင္ဘာမွာေတာ့ သံဃာေတြရဲ႕ဒုတိယလႈိင္းဟာ တႏိုင္ငံလံုးသာမက တကမာၻလံုး တုန္ခါသြားေအာင္ အရွိန္အဟုန္ ႀကီးမားစြာနဲ႔ ႐ုိက္ခတ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ပြဲသိမ္းလႈိင္းျဖစ္တဲ့ လက္နက္ကိုင္စစ္တပ္ အရွိန္ၾသဇာ မပါဝင္ေသးလို႔ ေအာင္ပြဲမရခဲ့ၾကပါဘူး။

ေနာက္ မလြဲမေသြလာရမယ့္ တတိယလႈိင္းအတြက္ တဖက္မွာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးတိုက္ပြဲ အရွိန္အဟုန္ကို ႀကီးထြား ျပင္းထန္ေအာင္လုပ္ရင္း ေနာက္တဖက္မွာ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ကို စီမံကိန္းရွိရွိ နားလည္မႈရွိရွိ ထိုးေဖာက္ သိမ္းသြင္းဖို႔ အႀကီးအက်ယ္ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီ တတိယလႈိင္း မထသေရြ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီမိုကေရစီ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါ။

ဂါမဏိ
(ကြယ္လြန္သူ ရဲေဘာ္ျမင့္ေအာင္ (ေခၚ)ဂု႐ု ABSDF ၏ ‘တတိယလူထုလႈိင္းဆီသို႔’ စာတမ္း၊ ဆရာ လူထုစိန္ဝင္း၏ ေဆာင္းပါးႏွင့္ Mandela ၏ ကိုယ္တိုင္ေရးအတၳဳပၸတၱိတို႔ကို ထပ္ဆင့္ခံစားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)
ေဒါင္းအိုးေ၀၊ အတြဲ(၁)၊ အမွတ္(၈)၊ မတ္လ ၂၀၀၉၊ မွ။
http://damaahdama.blogspot.com/

A

B

C

The Kitchen မီးဖိုေခ်ာင္