Saturday, March 6, 2010

ျမန္မာအေခၚခံရဖို႔ မထိုက္တန္တဲ့သူေတြ

ျမန္မာအေခၚခံရဖို႔ မထိုက္တန္တဲ့သူေတြ
ေရးသူ- လူထုစိန္၀င္း

[အင္တာနက္ကေန ရဲေဘာ္တေယာက္က အီးေမလ္ပို႔လို႔ ႀကိဳက္တာနဲ႔ မာယာမွာ ေကာက္တင္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ မူရင္းစာေစာင္၊ ဂ်ာနယ္၊ စာအုပ္နံမည္ ႐ွာေတြ႔ရင္ ျဖည့္စြက္တင္ျပေပးပါမယ္။ ဒီေဆာင္းပါးကို ျပန္႐ိုက္ၿပီး ပို႔ေပး၊ တင္ေပးသူမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။]

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၃ ရက္ေန႔က ေက်ာင္းသူေဟာင္း သံုးေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ တစ္ေယာက္က တိုက်ဳိက၊ တစ္ေယာက္က တိုင္ေပ က၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ တိုင္ေပမႇာ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ႏႇစ္ သြားေနၿပီးမႇ ရန္ကုန္ျပန္လာေနသူ ျဖစ္တယ္။ တိုင္ေပကတစ္ေယာက္ ကေတာ့ တ႐ုတ္ႏႇစ္သစ္ကူးအခ်ိန္ ေရာက္တိုင္း ျပန္လာေနက်ျဖစ္ေပမယ့္ ဂ်ပန္ကတစ္ေယာက္ကေတာ့ ထြက္သြားၿပီးကတည္းက အခုမႇပထမဆံုး အႀကိမ္ျပန္ေတြ႕ရတာ ျဖစ္တယ္။

ဗမာစကားပီသတဲ့လူေတြ

သံုးေယာက္သားခ်ိန္းၿပီး အတူေရာက္လာၾကတာဆိုေတာ့ စကား ေတြေျပာလို႔ မကုန္ေအာင္ျဖစ္ေနၾက တယ္။ အဲဒီလိုစကားေျပာၾကရင္းက တစ္ခုသတိထားလိုက္မိတယ္။ ဂ်ပန္ကလာတဲ့ တပည့္မက ဗမာစကားကို ဘာသံမႇမ၀ဲဘဲ ပီပီသသႀကီးေျပာေနတဲ့အခ်က္ ျဖစ္တယ္။ အခုတေလာ ေရဒီယိုကေနၾကားၾကားေနရတဲ့ ဂ်ပန္ေရာက္ဗမာေတြရဲ႕စကားေျပာသံေတြ ဟာ ဂ်ပန္သံ၀ဲ၀ဲ ေနၾကတာေတြ႕ရတယ္။ စကားေျပာရင္း ေနာက္ဆံုးစကားလံုးက်ရင္ အသံကိုသံရႇည္ဆြဲသြားၿပီးမႇ ႐ုတ္တရက္ ရပ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ ဂ်ပန္စကားေျပာေနက်မို႔ ေနမႇာပဲလို႔မႇတ္ထင္ေနတယ္။ ေဟာအခု တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာသံမႇမ၀ဲဘဲ ဗမာစကားကို ဗမာလိုပဲပီပီသသႀကီးကိုေျပာေနလိုက္တာ အံ့ၾသေတာင္ သြားရတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက ဗမာေတာင္မဟုတ္ပါဘူး။ လား႐ိႈး ဇာတိ ျမန္မာျပည္ေပါက္ တ႐ုတ္မေလးပါ။ စက္မႈတကၠသိုလ္က ဗိသုကာဘြဲ႕ရၿပီး ၁၉၈၈ ခုႏႇစ္ မတုိင္မီက တည္းက ဂ်ပန္ကို ထြက္သြားတာျဖစ္ပါတယ္။ အခုေရာက္လာတဲ့ သံုးေယာက္စလံုး တ႐ုတ္မေလးေတြပါ။ တိုင္ေပမႇာေနသူကလည္း ဟိုမႇာ ႏႇစ္ေပါင္းႏႇစ္ဆယ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ ဘာသံမႇ မ၀ဲပါဘူး။

ဗမာစကားမပီသတဲ့ဗမာေတြ

အသံမ၀ဲ႐ံုတင္မဟုတ္ဘူး။ သူက ျမန္မာျပည္ကိုလည္း ခ်စ္ပါတယ္။ ႏႇစ္ကူးခ်ိန္ေရာက္တိုင္း တစ္ႏႇစ္တစ္ေခါက္ ေရာက္ေအာင္ျပန္ပါတယ္။ ေရာက္တာနဲ႔သူ႕ဇာတိ ဇီးကုန္းကိုျပန္ၿပီး ငယ္စဥ္က ဆရာသမားေတြကို လိုက္လံေတြ႕ဆံုၿပီးကန္ေတာ့ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ ဘာေတြကိုလည္း လႇဴဒါန္းမႈေတြ လုပ္ပါတယ္။ သူက တိုင္ေပကအဆင့္ျမင့္ ႏိုင္ငံတကာဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခုမႇာ မန္ေနဂ်ာအဆင့္ ရာထူးရထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားတကာေတြလို မိဘေဆြမ်ဳိးေတြပါေခၚၿပီး ဟိုမႇာမေနပါဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနပါတယ္။ သူတို႔တစ္ေတြလို ႏႇစ္ေပါင္းႏႇစ္ဆယ္၊ အစိတ္ႏိုင္ငံျခားသြားေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ေပါက္ တ႐ုတ္မေလးေတြက ဗမာ စကားပီပီသသေျပာၿပီး ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္ေနၾကေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ေလး ငါးႏႇစ္ကမႇ ႏိုင္ငံျခားေရာက္သြားတဲ့ ဗမာစစ္စစ္ေတြက ဗမာစကားကို ႏိုင္ငံျခားသံ၀ဲၿပီး ေျပာေနၾကတာကိုေတာ့ ဘယ္လိုမႇ နားမလည္ႏိုင္တာ အမႇန္ပါပဲ။

ျမန္မာျပည္နဲ႔မတန္ဘူးတဲ့

တခ်ဳိ႕မ်ား ဗမာစကားကို ႏိုင္ငံျခားသံ၀ဲၿပီး ေျပာ႐ံုေတာင္မကပါဘူး။ သူတို႔တတ္ထားတဲ့ ပညာေတြဟာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ မတန္ေအာင္ ျမင့္ေနတဲ့အတြက္ ျပန္လာလည္းအခ်ည္းႏႇီးပဲလို႔ေတာင္ ေျပာတတ္ၾကေသးတယ္။ တတ္ထားတဲ့ပညာနဲ႔ လူသားေတြကို အက်ဳိးျပဳေနဖို႔ပဲလိုတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံသားျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အျမင္မ်ဳိးမထားသင့္ဘူး။ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရႇင္းေခတ္မႇာ ဂလိုဘယ္ အျမင္ရႇိဖို႔ လိုတယ္။ ဟိုႏိုင္ငံသား၊ ဒီႏိုင္ငံသားဆိုတဲ့ သတ္မႇတ္ခ်က္ေတြဟာ ေခတ္နဲ႔ မညီေတာ့ဘူး။ လူသားအားလံုးဟာ ကမၻာသူ၊ ကမၻာသားေတြပဲလို႔ ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္ရမယ္လို႔လည္း ေျပာေလ့ရႇိၾကတယ္။ အရႇက္မရႇိလို႔ မ်က္ႏႇာေျပာင္တိုက္ၿပီးေျပာေနၾကတာပါ။ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကကိုယ့္ ေဆြမ်ဳိးအသိုင္းအ၀ိုင္းကိုေတာင္ အက်ဳိးျပဳခ်င္တဲ့ ေစတနာမရႇိတဲ့သူမ်ဳိးက ကမၻာ့လူသားေတြကို အက်ဳိးျပဳမယ္လို႔ ေျပာေနတာကိုဘယ္သူက ယံုမႇာလဲ။

သူမ်ားေတြပါ အၿမီးျပတ္ေစခ်င္လို႔

လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္း ကိုယ္ေနခ်င္ရာေန၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္၊ ကိုယ့္အပူမဟုတ္လို႔ ဘာမႇေျပာစရာမရႇိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အၿမီးျပတ္တာကို ဆိတ္ဆိတ္မေနဘဲ သူမ်ားေတြပါ အၿမီးလိုက္ျဖတ္ဖို႔ ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာ ေလ်ာက္ေျပာေနတာေတြေတာ့ သည္းမခံႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေတာ္ပါေသးတယ္။ အဲဒီလို အၿမီးျပတ္ေတြက လက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္သာရႇိလို႔။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာလူငယ္ေတြ အမ်ားစုကေတာ့ သူတို႔လိုမဟုတ္ၾကဘူး။ ႀကိဳးစားပမ္းစားအလုပ္ေတြ လုပ္ၿပီး မိဘေတြကို ေက်းဇူးဆပ္ေနၾကရႇာတာပါ။ တခ်ဳိ႕မ်ား အလုပ္ႏႇစ္မ်ဳိးေျပာင္းၿပီး တစ္ေန႔ကို ၁၆ နာရီ ေလာက္အထိကို လုပ္ၾကရရႇာတာ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း အလုပ္တစ္ဖက္လုပ္ရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ပညာ သင္လိုက္ၾကေသးတယ္။ ဒီၾကားထဲကေတာင္ မိဘေတြဆီ လစဥ္မပ်က္မကြက္ လႇမ္းၿပီး ကန္ေတာ့ေနၾကတာ ခ်ီးက်ဴးစရာေကာင္းလႇတယ္။

တြံေတးသိန္းတန္ႀကိဳက္ၾကလြန္းလို႔

အႏႇစ္ႏႇစ္ဆယ္၊ အစိတ္ ႏိုင္ငံျခားသြားမယ့္သူေတြကို အဂၤလိပ္ စကားေျပာသင္တဲ့ ဆရာလုပ္ခဲ့တာဆို ေတာ့ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမႇာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြေထာင္ နဲ႔ခ်ီၿပီးရႇိေနၾကပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ ဟာ သူတို႔ပညာနဲ႔မထိုက္တန္ေသးလို႔ ျပန္မလာဘူးလို႔ ေျပာတဲ့သူ ကိုယ့္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားထဲက ေလး ငါးေယာက္ထက္မပိုပါဘူး။ အမ်ားစုက ျမန္မာျပည္ကို လြမ္းတသသနဲ႔ ေနေနၾကတာခ်ည္းပါ။ တြံေတးသိန္းတန္နဲ႔ ဟသၤာတထြန္းရင္ သီခ်င္းေခြေတြဆို ကိုယ္ကသာနားမေထာင္တာ တပည့္ေတြမႇာလို႔ ခဏခဏ၀ယ္ပို႔ေနရတယ္။ တခ်ဳိ႕မ်ား ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ေက်ာက္င႐ုတ္ဆံုနဲ႔ လဲမိႈ႕ေခါင္းအံုးေတာင္ မႇာလို႔ပို႔ရတယ္။ အေမရိကန္ မႇာ ေမြးၿပီး ဟိုမႇာပဲႀကီးတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ေျမးေယာက်္ားေလးက ေတာင္ျမန္မာျပည္ကအခ်ဥ္ထုပ္ေတြ နဲ႔ လက္ဖက္သုပ္ကိုသိပ္ႀကိဳက္တာ။ ''မ်ားမ်ားနဲ႔ျမန္ျမန္ပို႔ပါဖုိးဖိုး'' လို႔ဖုန္းဆက္တိုင္းေျပာေလ့ရႇိပါတယ္။

သူတို႔ျပန္လာၾကမႇာပါ

အေဖဗမာ၊ အေမဗမာဆိုေတာ့ ေျမးကေလးရဲ႕ကိုယ္ထဲမႇာ စီးဆင္းေနတဲ့ေသြးေတြက ဗမာ့ေသြးေတြခ်ည္း မဟုတ္လား။ ဇာတိေသြးဆိုတာ ေပ်ာက္ခဲပါတယ္။ ဗမာေသြးမေႏႇာတဲ့ တပည့္မေလးေတြေတာင္ ျမန္မာ့ ေျမမႇာေမြး၊ ျမန္မာ့ေလကို႐ႇဴ၊ ျမန္မာ့ေရကိုေသာက္ၿပီး ျမန္မာ့ဆန္ကိုစားခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ေလေတာ့ ျမန္မာျပည္ကိုပဲ လြမ္းတသသျဖစ္ေနၾကတာပါ။ အခြင့္သာတိုင္း ျမန္မာျပည္ကိုျပန္လာၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအျပင္ထြက္ၿပီး ႏိုင္ငံစံုေရာက္ဖူးေလေလ ျမန္မာျပည္ေလာက္ေနခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ႏိုင္ငံမရႇိဘူးဆိုတာ သိေလေလျဖစ္တာေၾကာင့္ တစ္ေန႔မႇာ သူတို႔ျပန္လာၾကမႇာပါ။ ျမန္မာျပည္ဟာ သူတို႔ပညာနဲ႔ မထိုက္တန္ေသးဘူးဆိုတဲ့ လူေတြကိုလည္းစကားတစ္ခြန္းေျပာခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးေတြဟာ ျမန္မာလူမ်ဳိး ျဖစ္ဖို႔ထိုက္တန္တဲ့ အဆင့္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

အနတၲကို ဦးထိပ္ထား

ျမန္မာလူမ်ဳိးျဖစ္ဖို႔ဆုိတာ လြယ္တယ္ထင္သလား။ ျဗဟၼစိုရ္တရားနဲ႔ ဟီရိၾသတပၸတရားေတြကို နားလည္ သေဘာေပါက္ၿပီး လိုက္နာက်င့္သံုးမႇ ျမန္မာလူမ်ဳိးစစ္တာ။ ႏိုင္ငံျခားမႇာ ဘယ္ေလာက္အၾကာႀကီးေနေန ဒီတရားေတြကို လိုက္နာက်င့္ၾကံေနသေရြ႕ျမန္မာလူမ်ဳိးလို႔ ေခၚႏိုင္တယ္။ ဒီ တရားေတြကို လံုး၀ပစ္ပယ္ၿပီး 'ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာ'ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးထားသူဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမႇာေနလည္း ျမန္မာလူမ်ဳိးလို႔ အေခၚခံရဖို႔ မထိုက္တန္ပါဘူး။ ျမန္မာစိတ္၊ ျမန္မာစ႐ိုက္ရဲ႕ အႏႇစ္သာရက 'အတၲ'ကို ပယ္ခြာျခင္းျဖစ္တယ္။ ဗုဒၶဆံုးမခဲ့တဲ့ 'အနတၲ'တရားကို ဦးထိပ္ထားၾကတယ္။ ''ဘယ္သူ ေသေသ ငေတမာၿပီးေရာ''စိတ္က 'အတၲ'လြန္ကဲမႈျဖစ္တယ္။ လူအမ်ား ဘာျဖစ္ျဖစ္ 'ငါ'ေကာင္းစားဖို႔သာ အဓိကဆိုတဲ့ စိတ္ျဖစ္တယ္။ ဒီလူမ်ဳိးေတြက ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္းလုပ္တာမ်ဳိးကိုလည္း ရႇက္ရေကာင္းမႇန္း မသိဘူး၊ ေၾကာက္ရေကာင္းမႇန္းလည္း မသိဘူး။ ေမတၲာ၊ က႐ုဏာ၊ ေစတနာ ဆိုတာေတြလည္း နားမလည္ပါဘူး။ ဒီလူမ်ဳိးေတြဟာ ျမန္မာလို႔အေခၚခံရဖို႔ မထိုက္တန္သူေတြပါ။

A

B

C

The Kitchen မီးဖိုေခ်ာင္