Monday, September 28, 2009

အရင္က စလီဘရစ္တီ၊ အခုေတာ့ ရဖ်ဴဂ်ီ


အရင္က စလီဘရစ္တီ၊ အခုေတာ့ ရဖ်ဴဂ်ီ
ရန္ကုန္သားတာေတ

“ဒီမွာ ဒီမွာ ခင္ဗ်ားက အတုလား အစစ္လား”
“အစစ္ပါဗ်ာ။ ဘာလုပ္မလို႔လဲ၊ ခင္ဗ်ားေမးခြန္းကလည္း ေၾကာက္စရာႀကီး”
“ဘာလဲဗ်၊ ဘာေမးလို႔လဲ ခင္ဗ်ားက ဘာစစ္တာလဲ”
“နတ္အစစ္ေလဗ်ာ၊ လံုးဝေရမေရာဘူး”

ထိုင္း - ျမန္မာနယ္စပ္ ဒုကၡသည္စခန္းတခုေရွ႕တြင္ မေယာင္မလည္ လုပ္ေနသည့္ ဦးရုကၡစိုးကို လူတေယာက္က လာေမးေသာေၾကာင့္ ျပန္ေျဖေနျခင္းျဖစ္သည္။ “ခင္ဗ်ားကို အဲဒါေမးတာမဟုတ္ဘူး .. ဒီမွာ က်ဳပ္နာမည္ မွတ္ထား၊ တာေတတဲ့ … ဒီဒုကၡသည္ စခန္းမွာ ပြဲစားလုပ္တယ္၊ မသိတဲ့သူ မရွိဘူး။ ခင္ဗ်ားကို ကူညီမလို႔ ဒုကၡသည္ အတုလား၊ အစစ္လား ေမးတာ” ဟု ထုိသူက ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ေၾသာ္ တာေတဆိုတဲ့ နာမည္ကလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားတာပဲ။ အင္းေပါ့ေလ လူတူမရွား နာမည္တူ မရွားေပါ့။

တာေတ။ ။ ကဲပါ .. က်ဳပ္ေမးတာေျဖဦး။ ခင္ဗ်ားက ဒုကၡသည္အတုလား အစစ္လား။

ရုကၡစိုး။ ။ အတုဆိုရင္ ဘာလုုပ္မွာလဲ။ အစစ္ဆိုရင္ေကာ ဘာလုုပ္မွာလဲ။

တာေတ။ ။ အစစ္ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ဒီေနရာကေန ျပန္လစ္ေတာ့။ အတုဆိုရင္ေတာ့ အျမန္ဆံုး တတိယ ႏုိင္ငံ သြားရဖို႔ ကူညီမယ္။

ရုကၡစိုး။ ။ ေၾသာ ဒီလိုလား။ က်ဳပ္က နတ္အစစ္ လူအတု၊ ဒုကၡသည္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ေပ်ာက္ေနတဲ့ က်ဳပ္ ေဘာ္ဒါေတြကိုလာရွာတာ။

တာေတ။ ။ ဒါလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူမစြမ္းနတ္မပဲ ၾကားဖူးတယ္ .. က်ဳပ္နဲ႔ က်မွပဲ နတ္မစြမ္းလို႔ ပြဲစားမတယ္ ဆိုၿပီး စကားပံုကို ျပင္ရမယ္ထင္တယ္ ဟဲဟဲ။

ရုကၡစိုး။ ။ ဒါကေတာ့ဗ်ာ ... ပြဲစားဆိုတာက ဘယ္ေဒသ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ … မတတ္ႏုိင္တဲ့ကိစၥမွ မရွိတာဘဲ။ လုပ္စမ္းပါဦး ဖိုးရႈပ္နဲ႔ ႂကြက္စုတ္ တဲ့ …။ တေယာက္က ဂ်ာနယ္လစ္ ေယာင္ေယာင္၊ ေနာက္ တေယာက္ ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေယာင္ေယာင္၊ NGO ေယာင္ေယာင္္ပါပဲ။ ရုပ္ေတြကလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ဆိုေတာ့ ရွာရ သိပ္ခက္မယ္ မထင္ဘူး။

တာေတ။ ။ သိပါ့ဗ်ာ …။ အဲဒီလို ေယာင္ေယာင္ေတြကို က်ဳပ္က ေသခ်ာမွတ္ထားတာ။ သူတို႔ကို က်ဳပ္ပဲ စခန္းထဲ သြင္းေပးထားတာေပါ့။

ရုကၡစိုး။ ။ ဘာ … စခန္းထဲ သြင္းတယ္ ဟုတ္လား။ ဘယ္စခန္းထဲ ဘယ္လိုသြင္းထားတာလဲ။

တာေတ။ ။ ေၾသာ္ ... ခင္ဗ်ား ေဘာ္ဒါေတြက တတိယႏုိင္ငံသြားခ်င္တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ဒုကၡသည္ စခန္းကေန ထြက္ဖို႔အတြက္ စီစဥ္ေပးထားတာ။ သူတို႔က က်ဳပ္ကို ဒါေပးတယ္ေလ။

တာေတက သူ႔လက္ညႇိဳးႏွင့္ လက္မကို ဝိုင္းျပလိုက္သည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ေနပါဦး။ ဒီေကာင္ေတြက စခန္းထဲဝင္ရေအာင္ သူတို႔က ဒုကၡသည္ေတြမွ မဟုတ္ဘဲ။

တာေတ။ ။ ခင္ဗ်ားႀကီးကလည္း ဒံုးေဝးလုိက္တာ။ သူတို႔က ဒုကၡသည္ျဖစ္စရာမလိုဘူးဗ်။ ဒုကၡသည္ ျဖစ္ခ်င္ဖို႔ပဲလိုတယ္။ တကယ္ဒုကၡသည္ အစစ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္ တတိယႏုိင္ငံသြားလို႔ရမလဲဗ်။ ပိုက္ဆံမွ မရွိဘဲ။

ရုကၡစိုး။ ။ မဟုတ္ကဟုတ္ကဗ်ာ။ ဒုကၡသည္ အစစ္ေတြကို တတိယႏုိင္ငံပို႔တာ မဟုတ္ဘူးလား။

တာေတ။ ။ ခက္ပါလား။ ခုေခတ္ကေျပာင္းေနၿပီ။ ဒုကၡသည္ အစစ္နည္းနည္းနဲ႔ ပိုက္ဆံေပးထားတဲ့ ဒုကၡသည္ေယာင္ ေဆာင္ထားတဲ့ သူေတြကို ေရာသမေမႊၿပီး က်ဳပ္တို႔လိုပြဲစားေတြက တတိယႏုိင္ငံ ပို႔ေပးေနတာ။ သေဘာေပါက္။ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ပြဲစားေဆာင္ပုဒ္ေတာင္ ရွိေသးတယ္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဘာလဲဗ်၊ လုပ္ပါဦး။

တာေတ။ ။ ေခတ္မီသူတုိင္း ဒုကၡသည္လုပ္ၾကသည္ တဲ့။ ဒီေဆာင္ပုဒ္နဲ႔ ေၾကာ္ျငာတာေလ။ ခုဆို ကာစတန္မာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။

ထုိစဥ္ သူတို႔နားသို႔ ယုိင္ထိုးယိုင္ထိုးႏွင့္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ဘီယာမူးေနေသာ လူႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည္။ ဦး႐ုကၡစိုး ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖိုးရႈပ္ႏွင့္ ႂကြက္စုတ္တို႔ ျဖစ္ေနသည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟာ … ဖုိးရႈပ္၊ ႂကြက္စုတ္။ ရွာလိုက္ရတာကြာ။ ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာလဲ။

ဖိုးရႈပ္။ ။ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ပါဘူး ဦးရုကၡစိုးရဲ႕၊ အေမရိကားသြားခ်င္လို႔ေလ။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဟုတ္တယ္ ခ်င္းမိုင္မွာ ေနရတာ ပ်င္းလာၿပီဗ်။ ဦးရုကၡစိုးေကာ လိုက္ခဲ့ပါလား။ ခ်င္းမုိင္ ရုကၡစိုးမလုပ္နဲ႔ေတာ့၊ ဆန္ဖရန္စစၥကိုရုကၡစိုးျဖစ္ျဖစ္၊ နယူးေယာက္ ရုကၡစိုးျဖစ္ျဖစ္ လုပ္။ ပိုမိုက္တယ္။

ရုကၡစိုး။ ။ ေတာ္ပါကြာ။ ငါ့ဘာသာ ခ်င္းမိုင္မွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေနပါရေစ။ ေနစမ္းပါဦး မင္းတို႔က ဘယ္လိုကဘယ္လို ဒုကၡသည္စခန္း ေရာက္လာရတာလဲ။ မင္းတို႔က ဘယ္တုန္းက ဒုကၡသည္ျဖစ္သြားတာလဲ။

ဖိုးရႈပ္။ ။ ဒုကၡသည္ဆိုတာ ပိုက္ဆံေပးရင္ျဖစ္လို႔ရတယ္ေလ ဦးရုကၡစိုးရဲ႕။ ခုဆို ရန္ကုန္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔ ေဆြေတြမ်ိဳးေတြကိုေတာင္ လွမ္းေခၚထားတယ္။ တာေတနဲ႔ညႇိၿပီး ဒုကၡသည္လုပ္ အေမရိကား သြား မလို႔။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဟုတ္တယ္၊ ခ်င္းမိုင္မွာလည္း အေနကမေခ်ာင္၊ ရန္ကုန္မွာလည္း လုပ္စရာ အလုပ္ကမရွိ ဆိုေတာ့ အေမရိကားမွာ ဆူရွီေလး သြားလိပ္မလားလို႔။

တာေတ။ ။ စိတ္ကူးမလြဲနဲ႔ ဦးရုကၡစိုးေရ။ က်ေနာ္ရွိတုန္း ဒုကၡသည္ စာရင္း ေပးခ်င္ေပးထား။ က်ေနာ္လည္း အေျခအေနအရ လုပ္စား ေနရတာ။ ေခတ္မေကာင္းရင္ေတာ့ မိန္းမနဲ႔ ကေလးေခၚၿပီး ဒုကၡသည္ ဝင္လုပ္၊ တတိယႏုိင္ငံလစ္မယ္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ေကာင္းပါ့ကြာ။ မင္းတို႔ဟာ မင္းတို႔ေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ … ဒါဆို ဒုကၡသည္ အစစ္ေတြက ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။

တာေတ။ ။ ေၾသာ္ ဦးရုကၡစိုးကလည္း၊ မခက္တာကို ခက္ေအာင္ လုပ္ေနျပန္ၿပီ။ ဒုကၡသည္ ဆိုတာက အရင္ကတည္း ဒုကၡေတြ ႀကံဳဖူးၿပီးသား၊ ဒုကၡထပ္ေရာက္လည္း ဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ ခံႏုိင္ရည္ရွိတယ္ေလ။ နအဖက ႏွိပ္စက္ထားလို႔ ထုသားေပသား က်ေနၿပီ။ သူတုိ႔က အေမရိကား မသြားရလည္း ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ပိုက္ဆံေပးၿပီး ဒုကၡသည္ လုပ္ရတဲ့သူေတြ ခမ်ာသာ သနားစရာ။ သူတို႔က သူေဌးေတြဆိုေတာ့ ဒုကၡလည္း ခံဖူးၾကရွာတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ စခန္းထဲမွာ ခဏတျဖဳတ္ဒုကၡခံ … ၿပီးေတာ့ အေမရိကား ျမန္ျမန္ပို႔ေပးလိုက္တာေပါ့။

ထိုစဥ္ သူတို႔နားမွ မိတ္ကပ္အေဖြးသားမ်က္ႏွာႏွင့္ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ကာ ေလွ်ာက္သြားေသာ အမ်ိဳးသမီးတဦး ျဖတ္သြားသည္။ ထုိအမ်ိဳးသမီးကို တာေတက ေမးေငါ့ရင္း “သူ႔ကို သိလား” ဟု တီးတိုးေမးလိုက္သည္။

ဖိုးရႈပ္။ ။ ျမင္ဖူးသလိုပဲ၊ ေတာ္ေတာ္ေလး ျမင္ဖူးတယ္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဟာ … သိတယ္၊ သိတယ္၊ အဲဒါ ျမန္မာျပည္မွာ အရမ္းနာမည္ႀကီးတဲ့ မင္းသမီးေလ။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။

တာေတ။ ။ သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ဗ်။ ခု က်ဳပ္တို႔ ေဆာင္ပုဒ္အသစ္တခု ထပ္ထုတ္ထားတယ္ … အရင္က စလီဘရစ္တီ၊ ခုေတာ့ ရဖ်ဴဂ်ီတဲ့ … မိုက္တယ္မဟုတ္လား။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟင္ နာမည္ႀကီးမင္းသမီးက ဘယ္လိုလုပ္ ဒုကၡသည္ျဖစ္ေနတာလဲ။

တာေတ။ ။ ေၾသာ္၊ သူက နာမည္ႀကီးဆိုေပမယ့္ အသက္နည္းနည္း ႀကီးေနၿပီဆိုေတာ့ ဒုကၡသည္ လုပ္လိုက္တာေလ။ ၿပီးရင္ အေမရိကားသြားမွာေပါ့။ မင္းသားေတြလည္း ဒီလိုပဲ ဒုကၡသည္ စခန္း ဝင္တာပဲ။ အသက္ငယ္တဲ့ မင္းသမီးေတြကေတာ့ တျခားနည္းနဲ႔ ဒုကၡသည္လုပ္ၿပီး သြားတာေပါ့။

႐ုကၡစိုး။ ။ တျခားနည္းနဲ႔ ဒုကၡသည္ လုပ္တယ္ ဟုတ္လား။ ဘယ္လိုနည္းလဲ၊ လုပ္ပါဦး။

တာေတ။ ။ အဲဒီဘက္မွာလည္း ပြဲစားေတြရွိတာပဲ။ အသက္ငယ္တဲ့ မင္းသမီးေလးေတြက်ေတာ့ ဒီလို ဒုကၡသည္ စခန္းထဲ ဝင္မေနေတာ့ဘူး။ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသားခံယူထားတဲ့ လူပ်ိဳသိုး၊ လူပ်ိဳေဟာင္းႀကီးေတြနဲ႔ ယူၿပီး အေမရိကားသြားၾကတယ္ေလ။

ဖိုးရႈပ္။ ။ ေနပါဦး၊ ေယာက္်ားယူၿပီး အေမရိကားသြားတာနဲ႔ ဒုကၡသည္ ျဖစ္တာ ဘာဆိုင္လို႔လဲ။

တာေတ။ ။ ဒါကေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ သူတို႔လည္း သူတို႔နည္း သူတို႔ဟန္နဲ႔ ဒုကၡသည္ ျဖစ္တာပဲ။ မယူခ်င္တဲ့ ေယာက္်ား ရုပ္ဆုိးႀကီးေတြကို ယူရတယ္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလို ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့ေလး ရုပ္ရွင္ မရိုက္ရ ေတာ့ဘဲ ဆူရွီလိပ္ေနရတယ္။ ဒါလည္း ဒုကၡသည္ မဟုတ္ဘူးလား။

ရုကၡစိုး။ ။ အင္း ျမန္မာျပည္ထဲမွာ လူမွ က်န္ပါဦးမလားမသိဘူး။

တာေတ။ ။ ဒါေတာ့ ေမးမေနနဲ႔၊ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ဘယ္သူမွ မေနခ်င္ဘူး။ အကုန္လံုး ႏုိင္ငံျခား ထြက္ခ်င္ၾကတာခ်ည္းပဲ။ အေမရိကားကေတာ့ ဘယ္သူမဆို သြားခ်င္တာ။ အဲဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႔လို ပြဲစားေတြ ေထာတာေပါ့ ဟဲဟဲ။

ထိုစဥ္ သူတို႔နားသို႔ လူတဦးခ်ဥ္းကပ္လာသည္။ ပါးစပ္ကလည္း ရႊတ္ရွက္ ဒြတ္ဒတ္မ်ားရြတ္ဆိုလာသည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟာ ခ်ိဳကုပ္ဒူးႀကီးပါလား။ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ဒုကၡသည္ စခန္းနား ေရာက္ေနတာလဲ။

ခ်ိဳကုပ္။ ။ အုိင္ေဆး အန္ကယ္ ရုကၡစိုး၊ ဝွဴးအာယူ … ေဆာဒီးေဆာဒီး၊ ေဟာင္းအာယူ၊ အိုင္အမ္ ဖိုင္း၊ ေဟာင္းဒူး ယူဒူး ဟဲဟဲ။

ဖိုးရႈပ္။ ။ ဟင္ … ခ်ိဳကုပ္ဒူးႀကီး ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာလဲ။

ခ်ိဳကုပ္။ ။ အိုင္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ဘူးစ္၊ ခု အဂၤလစ္ရွ္ လန္းနင္း လုပ္ေနတာ။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဘာလုပ္ဖို႔ လန္းနင္း၊ အဲ … အဂၤလိပ္စာ သင္ေနတာလဲဗ်။ ခုမွ ေအဘီစီဒီ စသင္ေတာ့ အသက္ႀကီးမွ လက္ေပးသင္တဲ့ ဟိုအေကာင္လို ျဖစ္ေနမွာေပါ့။

ခ်ိဳကုပ္။ ။ အိုး ယူအာေရာင္း … ။ ဒီမွာ ပညာလို အိုသည္မရွိတဲ့။ အသက္ႀကီးမွ လက္ေပးသင္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ။ အေမရိကားသြားရဖို႔ လိုရင္းပဲဟာ။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟင္ လာျပန္ၿပီတေယာက္ … အေမရိကားတဲ့။

ခ်ိဳကုပ္။ ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ က်ဳပ္တို႔ကို ပိတ္ဆို႔ထားေတာ့ အေမရိကားကို သြားခ်င္တုိင္း မသြားရဘူး။ ခု UN စည္းေဝးလုပ္မယ္၊ သြားရမယ္ ဆိုတဲ့အခြင့္အေရးေလးနည္းနည္း ျပန္ဟလာျပန္ေတာ့ ဟို ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဆိုတဲ့ သိန္းဂိန္တို႔၊ ဉာဏ္ပ်င္းတို႔က နည္းနည္း မႈတ္တတ္လို႔ သူတို႔ကိုလႊတ္ရတယ္။ မေတာ္တဆ အိုဘားမားက ထမင္းစားဖိတ္လို႔ သြားမိရင္ ေခြးအႀကီး လွည္းနင္းသလို ျဖစ္ေနမွာေလ။ ဝက္ေထာႀကီးလာတုန္းကလည္း အေမရိကန္အဂၤလစ္ရွ္ကို မႊတ္ေနေအာင္ေျပာတတ္ေအာင္ သင္ထားဖို႔ ကပ္မွာသြားေသးတယ္။ ေနာက္တခါ အခြင့္အေရး ေပၚလာလို႔ကေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ မလႊတ္ ေတာ့ဘူး၊ ကိုယ့္ဘာသာ သြားဖို႔ အဂၤလစ္ရွ္ လန္းနင္း လုပ္ေနတာ ဟဲဟဲ။

ခ်ိဳကုပ္ဒူးႀကီးဆီက တံေတြးမ်ားစဥ္သြားေသာေၾကာင့္ သူတို႔ မနည္းေရွာင္လိုက္ရသည္။

တာေတ။ ။ အဂၤလစ္ရွ္ လန္းနင္းလုပ္တာေတာ့ ထားပါေတာ့၊ ခု ဒုကၡသည္ စခန္းနားကို ဘာလာ လုပ္တာလဲဟင္။

ခ်ိဳကုပ္။ ။ ဒါလား … အခင္းအက်င္း လာၾကည့္တာေလ။ အေျခအေန မေကာင္းရင္ စခန္းထဲ ဝင္ၿပီး အေမရိကား သြားမလို႔။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟင္ ခ်ိဳကုပ္ဒူးႀကီးကလည္း ဒုကၡသည္ စခန္းထဲ ဝင္မယ္ ဟုတ္လား။

ခ်ိဳကုပ္။ ။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ ေမာင္ေကြးတို႔၊ ငမန္းတို႔က အထိန္းရ အသိမ္းရ ခက္ပါဘိသနဲ႔၊ ေတာ္ၾကာ ဟိုေကာင္ဖင္တြန္႔ရဲ႕ ဝဋ္ေတြ ျပန္လည္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ အဲဒီေတာ့ ေသခ်ာေအာင္ ဒီဘက္ လမ္းကိုလည္း စံုစမ္းထားရမယ္။ ကဲ ဘယ္ေလာက္ေပါက္လဲ ကိုတာေတ လုပ္ပါဦး။ အလုပ္ျဖစ္မယ္ ဆိုရင္ ေပါက္ေစ်းထက္ ၃ ဆပိုေပးမယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေၾကာ္ျငာကုိလည္း အရမ္းသေဘာက်တယ္။

တာေတ။ ။ ဘယ္ေၾကာ္ျငာကို သေဘာက်သြားတာလဲ ခ်ိဳကုပ္ဒူးႀကီးရဲ႕။

ခ်ိဳကုပ္။ ။ ေၾသာ္ … အရင္က စလီဘရစ္တီ ခုေတာ့ ရဖ်ဴဂ်ီ ဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာကိုပါ။ က်ဳပ္လည္း စလီဘရစ္တီ ပဲေလ၊ ေဟာဒီက ဖိုးရႈပ္တို႔ ႂကြက္စုတ္တို႔လည္း စလီဘရစ္တီပဲ၊ ဦးရုကၡစိုးလည္း စလီဘရစ္တီပဲ။ က်ဳပ္တို႔ အားလံုး ဒုကၡသည္ ျဖစ္ခြင့္ရွိတယ္ … ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။

ခ်ိဳကုပ္ဒူးႀကီး၏ စကားအဆံုးတြင္ ဦး႐ုကၡစိုးႀကီး စိတ္ပါလာၿပီး “ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္တာ က်ဳပ္လည္း ဝါရွင္တန္ ရုကၡစိုးပဲ လုပ္ေတာ့မယ္ဗ်ိဳ႕၊ ကဲ ကိုတာေတေရ ဘယ္ေလာက္ေပါက္လဲ၊ ဘယ္လိုေပးရမလဲ၊ ဒုကၡသည္ အစစ္တေယာက္ ေနရာမွာ ခ်င္းမုိင္ရုကၡစိုး ဆိုၿပီး စာရင္းထည့္လိုက္ေပေတာ့။ အေမရိကားကို မတိန္းမေစာင္း ဘိန္းေဗာင္းနဲ႔ အျမန္ဆံုး လစ္ေတာ့မယ္ … ပလို႔ … ဂ်ိ” ဟူ၍ ေရရြတ္လိုက္ ေလေတာ့သည္။ ။

http://www.irrawaddy.org/

A

B

C

The Kitchen မီးဖိုေခ်ာင္